Slagveld in Parijs was zelden zo groot

Twee titelkandidaten moesten gisteren voortijdig afscheid nemen van Roland Garros: Justine Henin-Hardenne en Andy Roddick. Over het slagveld van dag drie.

Noem gravel een uiterst verraderlijke ondergrond en de kans is groot dat menig toptennisser je gelijk geeft. Al zoveel slachtoffers heeft de rode baansoort in de loop der jaren geëist dat iedere prof weet dat hij op zijn hoede moet zijn, zodra hij zich waagt aan een optreden op de onvoorspelbare ondergrond.

Tennis op gravel vergt geduld en uithoudingsvermogen. Brute kracht volstaat niet. Het is schaken op gemalen baksteen, `korte' punten zijn zeldzaam. Het is een van de redenen waarom Roland Garros door liefhebbers van technisch verfijnd spel de laatste jaren hoger wordt aangeslagen dan het zo vaak als `historisch' en `traditierijk' bestempelde Wimbledon. Op het heilige gras in Londen regeert sinds een jaar of tien de botte bijl. Hij of zij met de meeste spiermassa timmert zich een weg omhoog, en eindigt niet zelden in de finale.

Alleen daarom al was de eindoverwinning van Roger Federer, de magiër uit Zwitserland met de fluwelen touch, vorig jaar een zegen. Zowel voor de sport als voor 's werelds beroemdste tennistoernooi. Met Federer herwonnen The Championships hun glans, na het machtsvacuüm dat zijn Amerikaanse evenbeeld Pete Sampras had achtergelaten.

Roland Garros kan een lange lijst met prominente slachtoffers overleggen, maar zelden was het slagveld op één dag zo groot als gisteren, op dag drie van de Open Franse kampioenschappen. Op een door (miezer)regen geplaagde dag sneuvelde zowel in het mannen- als in het vrouwentoernooi een van de favorieten: Andy Roddick en Justine Henin-Hardenne.

Zo bleekjes als laatstgenoemde na afloop oogde, zo flets was het spel van de Belgische nummer één van de wereld én de plaatsingslijst kort daarvoor. Geen moment wist de titelverdedigster gisteren duidelijk te maken wat haar had bewogen om, hoewel amper hersteld van een virusinfectie, naar het terre battue van Roland Garros te komen. Uit alles bleek dat Henin er verstandiger aan had gedaan om het voorbeeld van haar landgenote Kim Clijsters te volgen. Die was niet fit en besloot zich af te melden.

Het was haar eerzucht die haar naar Parijs had gedreven, zo biechtte Henin op na haar ontluisterende nederlaag in de tweede ronde tegen de modale Italiaanse Tathiana Garbin: 5-7 en 4-6. ,,Maar het is na vandaag duidelijk dat dit toernooi te vroeg kwam'', stamelde de 21-jarige Waalse, die in haar duel met de nummer 86 van de wereld snel door haar energievoorraad heen was en maar liefst tien dubbele fouten sloeg.

Met haar voortijdige uitschakeling evenaarde Henin, winnares van drie van de vier laatste grandslamtoernooien, een record. Slechts één keer eerder in de 79-jarige geschiedenis van de Open Franse tenniskampioenschappen moest de nummer één van de plaatsingslijst al na twee ronden het veld ruimen. Dat overkwam de Spaanse titelverdedigster Arantxa Sánchez veertien jaar geleden.

Henin was zes weken uit de roulatie wegens een virusinfectie die zij begin april opliep in Amelia Island. Maandag maakte de trotse aanvoerster van de wereldranglijst haar rentree. Zonder ook maar één moment te imponeren zette ze de Franse veterane Sandrine Testud opzij. ,,Toen dacht ik: het gaat wel'', sprak Henin schuldbewust. Gisteren bleek de sensibele Waalse te vroeg te hebben gejuicht. Ze maakte een hulpeloze indruk, en met tranen in haar ogen vertelde ze op de baan ,,zelfs niet de woede of de onvrede'' had kunnen oproepen, die haar emotionele spel doorgaans zo kenmerkt.

Daarmee lijkt Henin aan de vooravond van Wimbledon terug bij af. Ruim een jaar geleden verloste haar conditietrainer (Pat Etcheberry) haar van het minderwaardigheidscomplex dat haar zo vaak parten had gespeeld. Henin was toen in de Franse hoofdstad in de vorm van haar leven, want fysiek sterker dan ooit en versloeg in de finale aartsrivale Clijsters. Die zege schraagde het zelfbewustzijn van de fragiele tennisster, die gisteren ,,psychologisch en emotioneel niet klaar was'', zoals haar coach Carlos Rodriquez volmondig erkende.

Op dezelfde baan (Court Suzanne Lenglen) als waar Henin onderuit ging, beet Roddick zijn tanden stuk op het geraffineerde spel van Olivier Mutis, de bescheiden nummer 125 van de wereld uit Frankrijk die zegevierde in vijf sets: 3-6, 6-3, 6-7, 6-3 en 6-2. Het Franse chauvinisme, eerder op de dag al aangewakkerd door de al even verrassende zege van de onbekende Julien Jeanpierre op Roddicks landgenoot Vince Spadea (6-4, 6-2 en 7-5), kreeg daardoor een nieuwe impuls.

Roddicks voortijdige aftocht betekent dat de Verenigde Staten voor het eerst geen vertegenwoordiger hebben in de derde ronde van Roland Garros. Tien Amerikanen begonnen maandag aan het toernooi in het Bois de Boulogne. ,,That sucks'', was het korte maar veelzeggende commentaar van de nummer twee van de wereld. ,,Het is duidelijk dat wij de zaken op gravel anders moeten aanpakken.''

Het sierde het servicekanon uit Nebraska dat hij zijn maagproblemen, op de openingsdag opgelopen in het duel met landgenoot Todd Martin, niet aanvoerde als excuus. Roddick erkende ,,in tactisch opzicht overklast'' te zijn, en dat nota bene door een speler die dit seizoen nog geen wedstrijd had gewonnen in de eredivisie van het proftennis. Ook de vochtige en dus trage(re) baan was niet in zijn voordeel. Maar ook dat gegeven wilde de nederige Roddick niet gebruiken als verzachtende omstandigheid.