`Lalala is voor iedereen te verstaan'

De Noorse groep Kaizers Orchestra verdiepte zich in Duitse hoempamuziek. Ze rammen op oliedrums om hun songs ritmisch en groovy te laten klinken.

Hoempamuziek is bepaald niet de hipste stroming om je mee te identificeren als je met je popgroep de wereld wilt veroveren. Toch maakte de Noorse groep Kaizers Orchestra hier grote indruk met het voorlaatse album Ompa Til Du Dør (`Hoempa tot de dood'), dat gepaard ging met uiterst levendige optredens waarbij vooral het getimmer op olievaten iedereen is bijgebleven. ,,Grappig bedoeld,'' zegt zanger Janova Ottesen, ,,want hoempa is eigenlijk helemaal geen muzieksoort die traditioneel in Noorwegen voorkomt. We kenden het als volksmuziek uit Duitsland en we hebben ons erin verdiept omdat het van die simpele en aanstekelijke muziek is. Het hoemparitme is het ideale beginpunt om ons publiek in beweging te krijgen.''

Kaizers Orchestra uit het Noorse Bergen kreeg spoedig een reputatie als feestband. Dat is maar de helft van het verhaal, zegt Ottesen, want zijn groep heeft ook een schaduwzijde. Vandaar de titel van de nieuwe cd Evig Pint, wat zoiets betekent als `onophoudelijke pijn' of `eeuwigdurende ellende'. Dat moet niet te zwaar worden opgevat, haast hij zich te vertellen. ,,Als je op zaterdagavond naar een band gaat luisteren, doe je dat niet om de klaagzangen aan te horen van muzikanten die het even ellendig hebben als jijzelf. Voor ons is het de kunst om feestmuziek te combineren met diepgang. Noorwegen kent talloze feestbandjes die het banale in de menselijke natuur naar boven halen. Wij gaan een paar stappen verder en daarin raken we kennelijk een universele snaar, want zelfs in Nederland staan mensen spontaan onze Noorse teksten mee te zingen.''

De schots en scheve stijl van Tom Waits en de potten- en pannenmuziek van avantgardecomponist Harry Partch klinken bij Kaizers Orchestra even sterk door als de reguliere rocktraditie. ,,In Noorwegen vinden ze dat we Oost-Europees klinken, omdat er melancholie in zit en misschien wel een vorm van zigeuner-temperament. Iemand omschreef ons als een `Balkan-orkest uit de hel' en daar zijn we trots op. Er zit een donkere, mysterieuze kant aan onze muziek die we delen met favoriete artiesten als Nick Cave, Tom Waits en Sixteen Horsepower.''

Het gebeuk op oliedrums is geen gimmick, zegt Ottesen, maar een manier om de songs ritmisch en groovy te maken. ,,We doen het lang niet in alle nummers, want dan zou het saai en eentonig worden. Maar het is wel een van de elementen waarmee we ons optreden interessanter proberen te maken dan een standaard rockconcert, waar je een uur of langer alleen maar naar mannetjes met gitaren staat te kijken. Wij proberen het publiek actief bij de muziek te betrekken, onder meer door te zeggen dat ze allemaal lid van de grote Kaizer-familie zijn geworden.'' Ottesen vindt dat de oorsprong van de groepsnaam niet ter zake doet. ,,Het is gewoon een naam die je onthoudt, zoals je de Ramones nooit meer vergat als je eenmaal wist dat de zanger Joey Ramone heette en de gitarist Johnny Ramone. Hier in deze hotelkamer ben ik Jan Ottesen, maar op het podium verander ik in Mister Kaizer. Ons dialect is zelfs voor veel Noren onverstaanbaar, maar lalala verstaat iedereen.''

Kaizers Orchestra speelt zondag 30 mei op Pinkpop in Landgraaf. De cd Evig Pint is uitgebracht door Bertus.