Het grote genieten

Grasduinen in de kiosk. Tom Rooduijn bespreekt deze week drie hedonistische woonbladen.

In het schap van de bladenzaak is een apart hoekje ingeruimd voor de categorie ZG, afkorting van zowel Zeer Glossy als Zich Vergapen. Deze bladen worden gepresenteerd als `journalistieke producten', maar dienen louter een hedonistisch doel. Ze bevatten vooral veel foto's – de tekst doet er nauwelijks toe en is maandelijks uitwisselbaar, of het nu gaat om een agapanthustuin in Noord-Frankrijk, een Castello in Toscane of de geheimen van het boudoir. De fotoreportages laten de lezer meegenieten van luxueuze hotels, droomvilla's en vakantiehuizen als kastelen.

Als deze bladen uitsluitend waren bedoeld voor mensen die zich deze weelde kunnen permitteren, zouden hun oplagen niet groot genoeg zijn om te kunnen bestaan. Voor de meeste lezers heeft deze categorie lectuur dan ook geen adviserende functie; hun vakantiereizen of huisaankopen worden er niet op afgestemd. Erin bladeren voorziet slechts in één behoefte: zich aan het onbereikbare vergapen.

Neem de Telegraaf-uitgave Residence, dat drijft op een katern met `toplocaties' van rond de miljoen euro – en als er `Prijs op aanvraag beschikbaar' bij staat nog veel meer. Het blad is een aangeklede makelaarsfolder voor de happy few – maar zó goed vermomd dat maandelijks toch 40 duizend mensen voor de verleiding bezwijken. Hoofdredacteur Erwin Feekes bekreunt zichzelf in zijn voorwoord ironisch als een `upmarket clichémannetje', maar is in feite een interieurmodeslachtoffer: ,,Ik wil zo graag de nieuwe bank van Minotti en dat wollen tapijt van Patricia Urquiola. Ik wil tegels van Bisazza in mijn badkamer, de poefjes van Etro en het servies van Missoni.'' Na het zich vergapen volgt onherroepelijk de hebzucht. Feekes schept de ideale atmosfeer voor advertenties van de Mercedes M-klasse en de Cadillac XLR.

Eigen Huis & Interieur balanceert ook op het snijvlak van wonen en design, maar is de armeluisvariant. Hier moet nog worden uitgevonden wat in Residence al jaren bekend wordt verondersteld: dat een houten vloer in de keuken `warm en natuurlijk' kan zijn, of dat doorzichtige objecten de ruimte `een vrolijke touch' verlenen. Een zwembad ligt misschien nog in het bereik van een handvol Eigen Huis-lezers (,,Het grote genieten begint in je eigen achtertuin''), in tegenstelling tot de vier verdiepingen die Carel de Vries in een Italiaans Alpendorp tot `een soort kasba' met Philippe Starck-sanitair vertimmerde: ,,In de beslotenheid van booggewelven kom je helemaal tot rust'', ronkt het blad.

Het gloednieuwe Hotel & Lodge wordt ook met dergelijk proza opgeklopt: ,,Aan het oude nonnenklooster herinneren alleen nog de muren van de binnenplaats – inmiddels omgetoverd tot een schitterende binnentuin waar het heerlijk toeven is.''

Op de toplocaties in dit blad kom je ook helemaal tot rust, alleen zijn ze niet te koop maar te huur. Een verkapte catalogus dus voor dure hotels, die ongetwijfeld aan de Franse uitgever Nivéales betaalden voor de uitnodigende reportages. De verkoop van de Nederlandse editie zal uitwijzen of het zich bladergewijs vergapen hier al een verzadigingspunt heeft bereikt.

Residence, maandblad, €6,95.

Eigen Huis, maandblad, €6,10.

Hotel & Lodge, kwartaalblad, €6,95.