Het Beeld

CCCP.TV, de televisietak van commercialproducent Czar, is verantwoordelijk voor veel lawaaiige, BNN-achtige onzin voor jongeren onder het motto `Stop saaie televisie!'. Flagrante voorbeelden zijn de door bierbrouwer Heineken gesponsorde strapatsen in 6pack (SBS6/Veronica) en het quasi-engagement van de docufictie over een actiegroep Underdog (KRO).

De nieuwe docusoap van CCCP bij de AVRO, Het internaat, tapt echter uit een ander vaatje. Akkoord, je wordt soms nog een beetje zeeziek van een om volstrekt onduidelijke redenen heen en weer zwiepende camera, maar die ostentatieve onsaaiheid neem ik graag op de koop toe. Het eerste deel van de acht afleveringen beslaande serie van Nicole M. van Damme over een kostschool voor rijkeluiskinderen zet meteen in met een reeks intrigerende soundbites: ,,Mijn vader werkt voor Shell, mijn moeder doet niks, lekker alleen d'r hobby's'' en voorafgaand aan het hartverscheurende afscheid van de twaalfjarige Anniek: ,,We e-mailen toch elke dag? Ook met oma, die zit dichterbij.''

Anniek heeft nooit eerder in Nederland gewoond, alleen in warme landen als Nigeria. Ze moet even wennen aan de brutaliteit van de andere kinderen, die gewoon de meester uitschelden. Samen met haar broer Bas zit ze ineens midden in de aardappelprairie van Noord-Beveland. Daar zwaait een zekere Paul de scepter over De Vliethoeve, bewoond door dertig pubers met ouders in Brunei, Bonaire of Damascus.

Het bewind is repressief, zou je kunnen zeggen. Geen MTV, niet roken onder de zestien en een verbod op 's avonds telefoneren op de kamer. Een intercominstallatie moet `hoge stemmetjes op de jongensgang' verklikken en bij constatering van rode oogjes volgt een plastest om cannabisgebruik uit te sluiten. Paul motiveert zijn bewind nauwelijks met argumenten: ,,Dan ben ik misschien die lul, die af en toe moet corrigeren en dingetjes aan moet geven.'' Het zal niet lang duren voordat Anniek haar afkeer van roken zal inruilen voor de verplichte opstand tegen loos en autoritair gezag.

De camera betrapt in deel een ook al wat er gebeurt als Big Brother Paul niet meekijkt: de bekende kostschoolrituelen als reactie op fascistoïde repressie. Intussen zijn de kille en plichtmatige reacties van de ouders, gehaast aan de telefoon of de portefeuille trekkend bij de afscheidsbarbecue, minstens zo pijnlijk. Waarom stoppen ze hun kinderen op een Nederlandstalig internaat in de Zeeuwse rimboe? Omdat de wiet daar moeilijker te krijgen is? Of omdat een Engelstalige opvoeding ook al eng gevonden wordt?

Het gaat door merg en been, de hel van Kortgene. Die is systematischer dan de ontvoering en kinderverkrachting in Eibergen, waar alle nieuws- en actualiteitenrubrieken gisteren maar geen genoeg van konden krijgen. Wat een treurig land begint dit te worden, als politici (met uitzondering van minister Donner) unisono pleiten om seksuele delinquenten nooit meer vrij te laten, als er een kans is op recidive. En waar de televisie op golven van angst, wraak en preutsheid meedeint. Levenslang, ook voor Ruud Lubbers!