Fry verlustigt zich in glamour van jaren '30

Bright Young Things begint op een feest, een feest dat er schitterender, wilder en rijker uit ziet dan de meeste feesten, maar de hoofdpersonen klagen toch dat het saai en vervelend is. Zij moeten wel heel veel feesten hebben meegemaakt om dat te kunnen zeggen. Dat hebben ze ook.

Bright Young Things blijkt na dit eerste feest een film te zijn over feesten en de mensen die ze in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw in Londen vierden. 24 Hour Party People zonder house en xtc, maar met hoeden met veren en `stout zout'. In de jaren dertig waren roem en roddel net zo tot elkaar veroordeeld als nu. De Britse tabloidpers speelt een hoofdrol in de film. Het enige verschil met nu is dat het allemaal iets onschuldiger lijkt. Beide partijen lijken nog verbaasd over hun macht.

Er gebeuren ook dingen die nu moeilijk voor te stellen zijn. Agatha wordt na een wilde nacht wakker op Downing Street 10 en verschijnt aan het ontbijt met de minister president en zijn gezin zonder te weten wie ze zijn. Maar misschien was deze scène ook toen al ongeloofwaardig. We kijken tenslotte naar een satire.

Bright Young Things is het regiedebuut van de heerlijke acteur, schrijver en komiek Stephen Fry, die als Oscar Wilde, partyperson van nog langer geleden, zo goed was in de biopic Wilde. Hij schreef zijn debuut niet zelf, maar baseerde het op de roman Vile Bodies (1930) van Evelyn Waugh. Fry veranderde meer aan de roman van Waugh dan de titel. Hij laat de feesten vlak voor de Tweede Wereldoorlog spelen, waardoor de film vanzelf een dans op de vulkaan wordt. Die oorlog kan bovendien dienen als een catharsis voor de hoofdpersonen, beginnend schrijver Adam en partygirl Nina, die willen trouwen maar daar geen geld voor hebben (haar rijke excentrieke vader ondertekent zijn cheques met `Charlie Chaplin'). Dit einde voorziet de film van makkelijker moralisme dan van Fry op grond van eerder werk te verwachten was. Het is prettiger Fry zich te zien verlustigen aan glans, glamour en waanzin van de high society, dan hem sentimenteel te zien doen over de leegheid ervan.

Voor de cast kon Fry vertrouwen op bekende acteurs, Jim Broadbent als dronken majoor en Peter O'Toole als excentrieke kolonel, die fijn vet mogen spelen. Maar ook de minder bekende gezichten bevallen. Woolgar lijkt als Agatha echt uit de jaren dertig afkomstig en debutant Campbell Moore is zowel leeghoofdig als spitsvondig als de schrijver om wie het allemaal draait.

Bright Young Things. Regie: Stephen Fry. Met: Stephen Campbell Moore, Emily Mortimer. In: 8 bioscopen.