Een wandelend VVV-kantoor

Sommige beroepen hebben hun imago niet mee. Een kijkje in de wereld van de parkeercontroleur. ,,Mensen zijn boos op zichzelf en reageren dat af op mij.''

Hoe dikker de auto, hoe groter de mond die je krijgt als je een bon uitdeelt, vertelt parkeercontroleur Michel van Aalst tijdens zijn ronde door de Utrechtse binnenstad. ,,Vooral veelverdieners kunnen badinerend uit de hoek komen. `Zeg, wat verdien jij eigenlijk? Haha, dat verdien ik in een uur.' Nee, ik word dan niet kwaad, het zegt meer over die automobilist dan over mij.''

Ruim drie jaar is Van Aalst (37) nu in dienst van het Utrechtse politiekorps en hij heeft al heel wat scheldpartijen meegemaakt. ,,Mensen zijn boos op zichzelf en reageren dat af op mij. Ik ga nooit mee in de emotie. Ik weet dat ze het tegen mijn uniform hebben, niet tegen Michel van Aalst.''

Parkeercontroleur is geen populair beroep. ,,Je hebt mensen die gewoon hun hoofd omdraaien als je ze groet. Gisteren nog werd ik uitgescholden door iemand die niet eens werd bekeurd, maar die gewoon langsfietste toen ik een bon uitschreef. De mensen die het hardste roepen om meer blauw op straat, zijn verbaal het meest agressief.'' Ook op feestjes heeft Van Aalst veel uit te leggen. ,,Het is een beroep waar iedereen een mening over heeft en die is altijd negatief. Ik vraag dan: `Was het jouw schuld dat je een bon kreeg of die van de controleur?' Zij hebben hun auto zélf op de stoep gezet, nietwaar?''

Toch is het een heerlijk vak, zegt Van Aalst, nadat hij voor de tweede maal staande is gehouden door een automobilist die de weg vraagt. ,,De negatieve dingen wegen niet op tegen de positieve. Niet alleen houden we de binnenstad bereikbaar, maar je bent ook een soort wandelend VVV-kantoor. Je loopt zes uur per dag buiten en je hebt het gevoel dat je goed werk doet. Als de parkeercontroleurs een week zouden staken, zou Utrecht veranderen in een chaos.''

Dan wordt Van Aalst hartelijk begroet door een oude kennis. ,,Die man was vroeger een probleemfiguur'', vertelt Van Aalst even later. ,,Drugs, diefstal. Toen ik nog bewaker was bij de Bijenkorf heb ik zelfs wel eens gevochten met hem. Maar nu gaat het goed en is hij blij als hij me ziet.'' Terug naar de beveiligingsbranche wil Van Aalst niet meer. ,,Dit vak geeft veel meer bevoegdheden. Mensen denken altijd dat wij alleen maar bonnetjes uitschrijven, maar parkeercontroleurs zoals in Utrecht, die in dienst zijn van de politie, doen veel meer. We verrichten aanhoudingen als we diefstal van een fiets of auto constateren. Als we via de mobilofoon horen van een gewelddadige overval in een winkel, waar de overvaller op de vuist gaat met de beveiliging, gaan we daar helpen. We treffen ook vaak gestolen auto's aan. En toen er vorige week een ongeval was met een stadsbus, waren mijn collega en ik als eersten ter plaatse. We hebben eerst gekeken of er geen ernstig letsel was, toen hebben we de politie opgeroepen en zijn wij het verkeer gaan regelen. Het beeld van de parkeerpolitie is veel te eenzijdig.''

Van Aalst loopt naar een zebrapad waar zojuist een mevrouw door rood licht is gelopen en spreekt haar vermanend toe. ,,Mensen zeggen altijd dat ze goed uitgekeken hebben, maar er is hier onlangs wel een fietser omgekomen'', vertelt hij als hij terug is. ,,Wij zijn er in de eerste plaats voor het stilstaande verkeer, maar hebben ook bevoegdheden voor het rijdende verkeer. Een auto die door rood rijdt, een bromfietser zonder helm, fietsers in het voetgangersgebied – we mogen ze allemaal bekeuren.'' Een parkeercontroleur krijgt diverse opleidingen voordat hij de straat op mag, zoals een training aanhoudingstechnieken.

De ronde levert deze ochtend geen enkele bekeuring op. ,,Dat is geen uitzondering, hoor. Het parkeergedrag is verbeterd. Drie jaar geleden schreef ik op de Maliebaan rustig twintig bonnen uit, nu soms nog één. Van alle auto's in het betaaldparkerengebied staat 97 procent goed. De boetes zijn hoger geworden, men neemt het risico niet meer.'' Hij wijst op een parkeerkaartje achter een voorruit. ,,Die heeft nog drie minuten. Maar ik ga niet staan wachten tot de tijd verstreken is, hoor.'' Ook de bestelauto van een installatiebedrijf diemet knipperende lichten voor een pand staat en voor de voorruit een geplastificeerd verzoek aan de parkeerpolitie heeft liggen om even geduld te hebben als het karwei een paar minuten uitloopt, laat Van Aalst met rust. ,,Hij hindert het verkeer niet en er is geen parkeervak vrij. Wij zijn heel menselijk, hoor.''

Dit is deel 1 van een serie over beroepen met een negatief imago. Volgende week: de escort-ondernemer. Reacties: economie@nrc.nl