Alanis Morissette

Op haar nieuwe, vierde cd So-Called Chaos laat Alanis Morissette zich weer kennen als de hogepriesteres van het zelfhulp-proza. Zo kan men zich er laven aan anti-jaloeziemantra's als ,,I'm not threatened by every pair of legs you watch go by/ I don't cringe when you stare at women it's just a thing called guy'' en andere wanhoopsfrasen (,,It's not all my fault''). Ze worden gebracht op de furieuze toon die Morissette nu al een kleine tien jaar volhoudt.

In de nadagen van grunge heeft Alanis Morissette voor zichzelf een eigen stijl bedacht. Ze verwerkte persoonlijk leed tot redelijk beheerste woedeuitbarstingen. Want ze mag dan boos of verdrietig zijn, er blijft altijd een deeltje Morissette als toezichter alert. Ze laat zich dus nooit helemaal gaan. Dat is niet erg, op voorgaande platen heeft dat soms tot mooie liedjes geleid.

Maar op So-Called Chaos worden de betweterige toon en de kokette zelfspot van Morissette te overheersend, net als de hoge uithalen die ze op bijna iedere lettergreep weet mee te smokkelen. So-Called Chaos is een onomwonden rock-album. De woeste opener Eight Easy Steps dreunt nog aangenaam na als de mindere nummers inzetten, maar na enige tijd vallen ze toch door de mand. Alanis Morissette mag wel eens iets nieuws bedenken.

Alanis Morissette. So-Called Chaos (Warner/Maverick 9362-48555)