Vredesmissie Irak 2

Er is dat oude gezegde: si vis pacem para bellum. Als je vrede wil, bereid je dan voor op oorlog. Een fundamentele fout van war president Bush is dat hij deze spreuk niet heeft omgedraaid: si vis bellum para pacem!

Welke rol is er nog voor Nederland in Irak, nu de VS er in dubbel opzicht zo'n puinhoop van hebben gemaakt? Waardoor moet D66 zich laten leiden bij een standpuntbepaling over de Nederlandse troepen na 30 juni? Van belang is dat D66 onafhankelijk en objectief kan oordelen, omdat zij in dit geval geenszins gebonden is aan afspraken van een rigide regeerakkoord. D66 wás trouwens destijds al tegen militaire steun aan de VS in deze, niet door de VN gesanctioneerde, oorlog. De Tweede-Kamerfractie zal zich niet moeten laten intimideren door haar coalitiepartners. We kennen intussen de clichés als ,,in de steek laten'', ,,geen verantwoordelijkheid nemen'', ,,gebrek aan solidariteit''.

Steeds meer blijkt dat de Irakezen het verschil niet (willen of kunnen) zien tussen een agressieve en martelende bezettingsmacht en een hand- en spandiensten verlenende stabilisatiemacht. Dagelijks nemen de aanvallen op Nederlandse militairen toe. Begrijpelijk: Nederlandse militairen moeten hun gevangenen overleveren aan de Britse krijgsmacht, met alle onzekere gevolgen van dien. De Nederlanders staan er uiteindelijk onder het opperbevel van de VS. Een ernstig probleem, zeker nu de VS elk moreel gezag ontberen.

Kortom, na juni zou een Nederlandse troepenmacht in Irak zinvol kunnen zijn indien

– er een overdracht van concrete bevoegdheden ( soevereiniteit) zal plaatsvinden aan een representatief Iraaks ( interim-) bestuur,

– er een duidelijke resolutie terzake wordt aangenomen in de Veiligheidsraad,

– de Irakezen zich positief uitspreken over de (tijdelijke) voortzetting van internationale militaire aanwezigheid. Een serieuze poging van de VN om islamitische landen te laten participeren in een stabilisatiemacht zou heel nuttig kunnen zijn.

Laat D66 de rug recht houden!