`Wraakgevoel is taboe'

Filmregisseur Park Chan-wook was maar ,,een paar stemmen verwijderd'' van de Gouden Palm. Zijn gewelddadige actiefilm `Old Boy' typeert hij zelf als een ,,romantisch drama''.

Park Chan-wook was ,,maar een paar stemmen'' verwijderd van de Gouden Palm, zei juryvoorzitter Quentin Tarantino gisteren in Cannes. De Amerikaanse regisseur deed geen poging zijn eigen enthousiasme voor de nihilistische actiefilm Old Boy te verbergen. Dat zou ook ongeloofwaardig zijn geweest. Daarvoor is het werk van de Zuid-Koreaan, die eerder onder meer Sympathy for Mr. Vengeance maakte, te zeer verwant aan dat van de Amerikaan, die zichzelf en Park betitelde als `genrefilmers'.

Enkele dagen voor zijn bekroning ontving Park Chan-wook journalisten in de schaduwrijke tuin van een van de grote hotels aan boulevard La Croisette, de ader van het festival. Zijn zonnebril hield hij in de schaduw van een parasol op, en met een espresso onder handbereik en een tolk aan zijn zijde gaf hij een toelichting op zijn film.

`Old Boy' is een nogal gewelddadige film. De hoofdpersoon martelt iemand door met een klauwhamer tanden uit zijn mond te trekken, later knipt hij zijn eigen tong af.

,,Je ziet niet echt in beeld dat die tanden eruit worden getrokken of dat die tong wordt doorgeknipt. Dat zou ik niet gewelddadig willen noemen.''

De hele film gaat toch over geweld?

,,Ja, maar het is geweld dat niet alleen het slachtoffer raakt, maar ook de dader. Het is geen film waarbij dader en publiek zich na afloop van een harde scène tevreden in de handen kunnen wrijven. Het gaat om een verontrustend soort van geweld, dat voortvloeit uit de geestesgesteldheid van de dader. Voor mij is dat belangrijker dan het tonen van geweld zelf.''

Zijn geest wordt beheerst door wraak.

,,Zeker. Wraak is voor mij een belangrijk thema. Deze film maakt deel uit van een trilogie over wraak. Alle mensen koesteren wraakgevoelens, maar ze zijn volstrekt taboe. Als mij kwaad wordt berokkend, wil ik het liefst direct terugslaan, maar dat mag niet. Dus doe ik het via mijn films. Over liefde en geluk gaan zoveel films en zo weinig over haat. Ik vond het tijd om die kant van de mens te onderzoeken.''

Van de paar Aziatische films die jaarlijks de Europese en Amerikaanse bioscopen bereiken, zijn er relatief veel gewelddadig. Ligt dat aan de Aziatische cinema, of aan de Westerse smaak?

,,Aan de Westerse smaak. De filmproductie in Azië, misschien met uitzondering van die in Hongkong, is zeer verscheiden. Alleen komen de Westerse kopers het eerst af op de harde films. Misschien dat de verschijningsvorm van romantiek universeel is en vormen van geweld typisch. Als wij in Azië naar romantische Hollywoodfilms kijken, denken we: dat is bij ons net zo. Als wij Amerikaanse films over haat zien, komen die ons wonderlijk afstandelijk voor.''

Betekent dat dat u ook een romantisch drama zou kunnen maken?

,,Old Boy ís toch een romantisch drama?''