Michiel Braam

Bonsaien. Het klinkt als een gezelschapsspel, en in zekere zin is het dat ook. Bandleden krijgen twee stukjes muziek toebedeeld en kunnen die inzetten door vier of vijf vingers op te steken. Of door zich er gewoon tussen te wurmen en de rest van de groep dwingen mee te gaan.

Bik Bent Braam opereert al jaren op de rafelrand tussen compositie en collectieve improvisatie. Het muzikaal kussengevecht Growing Pains is gewoon het nieuwste hoofdstuk in de zoektocht naar gecontroleerde chaos. Wie aanwezig was bij de concerten begin dit jaar waar deze opnamen werden gemaakt, ziet bij het beluisteren van de cd meteen weer die intens geconcentreerde muzikantengezichten voor zich. Maar ook zonder dat gedachteplaatje is het album zeer de moeite waard. Maar liefst twee cd's lang slingert de dertienkoppige bigband achter de orders van het moment aan zonder ook maar een steek te laten vallen. Dat levert een mengeling op van dramatische bijna-botsingen en citaatjes uit de muziekgeschiedenis.

Een belangrijke rol is hierbij weggelegd voor bandleider en componist van de miniatuurtjes, pianist Michiel Braam. Op de soloplaat Michiel vs Braam laat hij nog eens horen dat het ook in je eentje prima bonsaien is, zeker als je zo'n gespierd en energiek geluid hebt als Braam. Versies van de bonsais Michiel, Eric en Joost klinken alsof de hele band er overheen gaat. Ballet, een kwartier durend illustratief stuk, mist die energie een beetje. Maar dat is dan ook geen rasechte bonsai.

Bik Bent Braam: Growing Pains (BBBCD6+7); Michiel Braam: Michiel vs Braam (CDBBB5) Distr ToonDist.