Mclusky

Mclusky, de onnavolgbare hardcore garageband uit Cardiff, is op krankjoreme wijze op hol geslagen. Was hun vorige album, Mclusky Do Dallas, een verrassend Spartaans in elkaar gehamerde plaat met korte beukliederen en obstinate humor; op hun derde album The difference between me and you is that i'm not on fire laat de band om onduidelijke redenen alle teugels vieren. Onder de hoede van producer Steve Albini loop je met dergelijke fratsen grote risico's. Elke band die twijfelt en aan Albini vraagt hoe een en ander het beste uitgewerkt kan worden, komt onherroepelijk met kul op de proppen. Dat gebeurt helaas ook een paar keer op de nieuwe Mclusky. Ballades, postrock en indie; het zijn ingrediënten die soms tot plaatvervangende schaamte leiden. Maar gelukkig bestaat het grootste gedeelte van de plaat uit even briljante als verwoestende nummers. Wars van schema's en rock 'n roll-wetten wordt er met eigen geweld over de steriele sfeer van de postrock heen gewalst. Het geluid van Albini's eigen Shellac, dat hij de knapen uit Wales ook nog op wist te dringen, misstaat op zulke momenten gelukkig niet. Maar de meest spannende nummers blijken toch die, waar je de eerste keren geen touw aan vast kunt knopen. Ze haken aan bij het massieve geluid dat de band in de begindagen hanteerde, maar lijken nu vooral met de inspiratie van de waanzin te zijn gecomponeerd. Even wennen, en dan smullen.

Mclusky, The difference between me and you is that I'm not on fire; V2