Debat over Michael Moore

Geen analyse

In Fahrenheit 9/11 heeft Michael Moore alle schijn laten vallen een documentairemaker te zijn en zoveel mogelijk bronnen verzameld in zijn boze polemiek tegen de president, de familie Bush en het buitenlands beleid van de regering. Terwijl Roger & Me en Bowling for Columbine nog persoonlijke zoektochten naar de waarheid waren, waarin hij een onderwerp vanuit verschillende hoeken bekeek en met mensen sprak wier meningen ver uiteen lagen, blijft Moore hier zijn `boodschap' van het begin tot het eind uitdragen. Er is geen debat, geen analyse van feiten of een zoektocht naar de historische context. Moore wil simpelweg alleen maar één man en zijn familie de schuld geven van de situatie waarin Irak en de Verenigde Staten zich op dit moment bevinden.

[...] Moore experimenteert met een `reality' film als hulpmiddel in een verkiezingsjaar. De feiten en argumenten verschillen niet van de politieke commentaren die men kan nalezen in onlangs gepubliceerde boeken over dit onderwerp. Alleen kan film wel eens een grotere invloed uitoefenen dan het gedrukte woord.

De werkelijke vraag is dus niet zozeer hoe goed Fahrenheit 9/11 is – het is zonder meer Moore's zwakste product – maar: zal het bijdragen aan het ontslag van een president? (Recensent Kirk Honeycutt in The Hollywood Reporter)

Dynamiet

[...] Moore heeft [...] dynamiet laten ontploffen. Uit een verscheidenheid aan bronnen [...] voorziet hij ons van oorlogsbeelden die ons tot nu toe zijn onthouden. [...]

Was het niet nog maar een paar weken geleden dat we erover debatteerden of we de doodskisten zouden moeten zien van de gesneuvelde Amerikanen [...]?

In `Fahrenheit 9/11' zien we het echte sterven van zowel Amerikaanse militairen als van Iraakse burgers, met al het afgerukte vlees en de uithangende darmen die geweld in een oorlog met zich brengt. (Als Steven Spielberg in Saving Private Ryan slachtingen in de Tweede Wereldoorlog kan nabootsen, is moeilijk aan te voeren dat Moore zich verre moet houden van de realiteit van de huidige oorlog.) We zien ook [...] Amerikaanse gewonden: de soldaten die van de publiciteit worden weggehouden in militaire klinieken [...], waar ze zich proberen te redden met hun beschadigde zenuwstelsel en hun op vele plaatsen gebroken ledematen. Ze zijn niet stil. Ze praten over hun pijn, hun morfine, en ze praten over verraad. [...]

Subtiliteiten en fijnzinnige onderscheidingen zijn niet de sterkste kanten van Moore. Maar dat doet er ook niet toe als je [...] een verhaal van deze afschuwelijkheid en deze kracht hebt te vertellen. (Columnist Frank Rich in de New York Times)