De man van de beslissende goals

Fernando Morientes (28), oud-voetballer van Real Madrid, speelt woensdag voor de vierde keer in zijn carrière de finale om de Champions League, nu met AS Monaco tegen FC Porto. ,,Zoveel kameraadschap als hier had ik nog nooit beleefd als prof.''

Wat zou er dit seizoen met Fernando Morientes zijn gebeurd als de Congolese topscorer Shabani Nonda niet op 24 augustus ernstig geblesseerd was geraakt? De Spaanse aanvaller van AS Monaco, die woensdag zijn vierde finale om de Champions League in zes jaar meemaakt, weet het zelf ook niet. ,,Dan had ik waarschijnlijk nooit bij Monaco gespeeld. Raar hè, zoals sommige dingen in het leven lopen'', lacht hij. De topscorer van de Champions League luncht met zijn gezin op het strand van Monte Carlo. Hij geniet van de zon, maar vooral ook van de rust, die hem in de aanloop naar de finale tegen Porto nergens anders in Europa zou worden gegund. ,,In Madrid kun je voor een finale niet over straat lopen, maar hier kan ik rustig iets drinken op een terras. Dat is een merkwaardig verschil met het leven in Madrid. Bij Real sta je altijd onder druk en kan je het werk nooit loslaten.''

Morientes oogt ontspannen. Hij woont in een villa met uitzicht op zee in Roquebrune. ,,Ik ben hier weer een gelukkig mens geworden, zowel sportief als privé.'' Om dit te benadrukken loopt hij met zijn dochter van drie naar een speeltuin op het strand en duwt haar van een glijbaan af zonder dat hij gestoord wordt door vaders van andere kinderen die met hem op de foto willen. Bij wijze van uitzondering vraagt een kind om een handtekening op zijn bal. ,,In het begin vroegen de moeders hier wat voor werk ik deed, omdat ik 's middags met mijn kinderen naar het strand ging.'' In Monte Carlo valt een topvoetballer niet op tussen beroemde mensen, zeker niet in de week waarin alles gericht is op de Grand Prix.

De blessure van Nonda leek het seizoen van Monaco te verwoesten. Enkele dagen voor het aflopen van de transferperiode moest de prinselijke club op zoek naar een vervanger, maar wegens de financiële situatie was er geen ruimte om een speler te kopen. Trainer Didier Deschamps maakte zich grote zorgen: ,,Het wegvallen van Nonda sloeg een krater in de ploeg, want we moesten door zonder een natuurlijke leider. Carew, Hasselbaink en Elber vielen af omdat ze te duur waren. Opeens deed zich de mogelijkheid voor om Morientes te huren van Real Madrid. We hebben geen seconde geaarzeld. De komst van Fernando was psychologisch heel belangrijk. Het was een verkapte beloning van het bestuur aan de spelers, die de club trouw waren gebleven ondanks de financiële problemen.'' De spelers van Monaco hadden onderling afgesproken om een jaar langer te blijven, waardoor ze samen het avontuur van de Champions League konden beleven. Nonda, Giuly en Rothen negeerden zelfs lucratieve aanbiedingen van buitenlandse clubs.

Een dag nadat hij voor Real Madrid inviel in de eerste wedstrijd van het seizoen, meldde Morientes zich in het prinsdom. Hij liep er zijn oud-trainer Guus Hiddink tegen het lijf. ,,Die vroeg me verbaasd wat ik kwam doen. Hij was bang dat ik hier met vervroegd pensioen ging. Maar ik koos bewust voor Monaco, wegens de Champions League en omdat de voorzitter een ambitieuze indruk op me maakte.''

Een jaar daarvoor kreeg de loopbaan van Morientes in het prinsdom een vervelende wending. De nuttige topscorer van Real Madrid paste niet meer in het team dat voorzitter Florentino Perez voor ogen had. In Monaco bereidde Real Madrid zich voor op de finale om de Supercup tegen Feyenoord. Enkele uren voor de wedstrijd vertelde trainer Del Bosque Morientes dat hij niet zou spelen omdat de voorzitter hem wilde verkopen om plaats te maken voor Ronaldo. De wereld van Morientes stortte in. Hij moest plaatsnemen op de tribune, maar tijdens de prijsuitreiking vroegen zijn ploeggenoten de spits om het veld op te komen. Aanvoerder Hierro weigerde de trofee in ontvangst te nemen totdat Morientes op het ereschavot stond. De meegekomen Real-fans scandeerden zijn naam. Meer konden zij niet voor hem doen. De voorzitter noemde deze actie van de aanvoerder later een ,,kwalijke vorm van muiterij''. Morientes weigerde een etmaal later om een contract bij Barcelona te tekenen. De fans van Real stelden dit principiële standpunt zeer op prijs, maar het clubbestuur in het geheel niet. De aanvaller werd op een zijspoor gezet en kwam nauwelijks meer aan spelen toe.

,,Toch blijf ik van Real houden'', zegt Morientes nu. ,,Ik bewaar louter mooie herinneringen aan de club.'' Hij heeft nog altijd veel vrienden in de Spaanse hoofdstad. Voor de wedstrijden in de Champions League van Monaco tegen Real Madrid werd de spits bejubeld en hing er zelfs een spandoek met de tekst Morientes selección (Morientes in de nationale ploeg) boven het Real-vak. Na de sensationele zege van zijn nieuwe ploeg bleven de Real-sterren Raul, Zidane, Roberto Carlos en Helguera een nacht langer in Monaco om zijn verjaardag te vieren. ,,Het was ook zeker geen revanche op Real'', zei Morientes meteen na de stunt. ,,Ik heb met pijn in mijn hart gewonnen, maar ik ben wel trots.''

In het prinsdom bloeide Morientes weer op. ,,Ik ging naar Monaco met de bedoeling om door veel te spelen mijn plaats in de nationale ploeg voor het Europees kampioenschap veilig te stellen.'' Hij trof er een trainer die hem zijn zelfvertrouwen teruggaf. Morientes is lovend over Deschamps: ,,Ik had wel eens tegen hem gespeeld, maar hij heeft me echt verrast. Hij is een trainer van wie je er als speler hooguit een of twee meemaakt in een loopbaan. Ik vertrouw blind op hem, want hij is eerlijk en oprecht en hij kan zijn ervaringen als speler zeer goed overbrengen op de groep. Als het kan, wil ik nog een paar jaar met hem werken.''

De coach kan op Morientes blindvaren. Deschamps: ,,Ik wist dat hij een klassespeler zonder sterallures was, die zich zonder problemen ondergeschikt zou maken aan het ploegbelang. Door zijn ervaring konden jonge spelers zich aan hem optrekken. Nando is een voorbeeldige prof, want ik denk dat weinig spelers in staat zijn om zich neer te leggen bij een overgang van Real Madrid naar een club als Monaco. Soms zitten er hier minder mensen bij wedstrijden dan bij Real bij de training.''

Behalve met Deschamps kon Morientes ook meteen goed opschieten met zijn medespelers: ,,Je moet altijd afwachten of je wel goed ligt in een groep. Ik was toch een buitenstaander, maar de spelers gaven me meteen het gevoel dat ik erbij hoorde. Er wordt hier veel gelachen, maar ook keihard gewerkt. Iedereen komt met plezier naar de trainingen.''

Dat alles anders was dan bij Real, merkte Morientes vooral na de eerste wedstrijd in de Champions League. Monaco won met 2-1 bij PSV. ,,Ik kwam na afloop in de kleedkamer en daar vierden mijn ploeggenoten een feest alsof ze de Europa Cup hadden gewonnen. Iedereen had naar dat duel uitgekeken, zoals een klein kind naar een schoolreisje. De spelers waren echt blij en dansten op de massagetafels. Bij Real zouden ze na zo'n resultaat de schouders hebben opgehaald en weer denken aan de volgende wedstrijd. Dit feestje gaf me voldoening. Zoveel kameraadschap had ik nooit beleefd als prof. Daarna is elke stap verder in de Champions League op dezelfde manier gevierd. Na de halve finale in Chelsea hebben we zeker een half uur gedanst en gezongen voordat we gingen douchen. Zelfs prins Albert deed mee. Misschien zijn die ervaringen voor mij het mooiste van het hele jaar. Ik kan me niet voorstellen wat er gebeurt als we echt de Europa Cup winnen.''

Vanaf zijn komst wist Morientes dat zijn verblijf in het prinsdom van tijdelijke aard zou zijn. In februari, na een normale overwinning op Guingamp, werd het hem even te veel en veegde hij tijdens de persconferentie een traan weg. ,,Ik vind het verschrikkelijk dat ik hier volgend jaar niet meer zal zijn. Dit is wreed, want ik voel me hier thuis. Maar ik zal me schikken in mijn lot.'' Sindsdien maakte hij in elk duel om de Champions League een doorslaggevende goal. Woensdag wil hij de mensen in het prinsdom bedanken door met Monaco de Champions League te winnen. Het zou voor hem de vierde keer zijn. ,,Ik ben er trots op dat ik met Real de Europa Cup heb gewonnen, maar als ik hem met Monaco win, zou dat het mooiste moment in mijn loopbaan zijn. Als we van Porto winnen, neem ik op een prachtige manier afscheid van een heerlijk hoofdstuk in mijn loopbaan. Wat jammer dat het maar een jaar mocht duren, maar ik zal dit seizoen nooit vergeten en Monaco altijd dankbaar blijven.''