Cafémoord

Er zijn deze middag zo'n vijftien bezoekers in 't Bossche Huukske. De meesten drinken bier. Ze praten over het plan van burgemeester Rombouts om hun stamkroeg aan de Graafseweg te sluiten naar aanleiding van een dodelijke schietpartij. Morgen valt daarover de beslissing. De verontwaardiging is groot. Hun kroeg is door een tijdschrift het gevaarlijkste café van Nederland genoemd. Belachelijk. Altijd gezellig met darten. Drie mannen vragen of hier een angstwekkende sfeer hangt. Nou dan. De muziek speelt vrolijk en iemand zet volle glazen bier neer.

Ruim twee weken geleden werd in dit Bossche café een man doodgeschoten. Maar dat is nog geen reden om het te sluiten. Zoiets had ook in de snackbar of bij de groenteman kunnen gebeuren. Het café heeft alleen ten onrechte een slechte naam omdat voetbalsupporters er graag komen. Vaste bezoeker Frans Ceelen maakt zich boos op burgemeester Rombouts van Den Bosch, die volgens hem al sinds de rellen drie jaar geleden de Graafsewijk in een kwaad daglicht probeert te stellen. In plaats van de wijk een oppepper te geven, wordt een café als dit op laffe wijze gesloten. Aan de toog staat Chris, de man die tot zeven jaar geleden het café bestierde. Hij neemt het op voor de huidige eigenaars Gertie en Frans. Doodgoeie mensen, zegt hij ontroerd. Hij zou over zes weken in het zaaltje achter het café trouwen met zijn vriendin. Als dat niet kan doorgaan, gaat hij ook niet meer trouwen. Zijn vriendin is ook kwaad. Mensen in dit café hebben een trauma opgelopen door die schietpartij en in plaats van een troostend woord van de gemeente krijgen de eigenaars een sluiting aan hun broek. Schande.

Daar zijn de eigenaars Gertie en Frans. Gertie van der Putten vertelt dat ze afgelopen jaren hard heeft gewerkt om het café ondanks de nodige ellende draaiende te houden. Eerst schoot een man hier de neef van haar partner Frans dood. Twee jaar later werden voor hun deur de rellen uitgevochten tussen politie en sympathisanten van de door een politiekogel gedode Bosschenaar Pierre Bouleij. En twee weken geleden dan opnieuw een dodelijke schietpartij. Die was nooit gebeurd als de eerste niet had plaatsgevonden, zeggen ze. Er was sprake van een vete. Het slachtoffer van nu was de dader van de schietpartij vijf jaar geleden en had de vermoedelijke dader van nu destijds beschuldigd van betrokkenheid.

De wijkagent heeft Gertie kort na het incident al gezegd dat zij verantwoordelijk is voor het welzijn van haar klanten. Maar hier was niets tegen te beginnen. Normaal gesproken vergrendelde ze de deur zodra de nu doodgeschoten man haar café dreigde binnen te komen. Nu zag ze hem iets te laat. De man stapte over de drempel en werd even later neergeschoten. Zelf werd ze onwel en zakte ineen. Ze vindt het niet vreemd dat een café wordt gesloten als er een dode valt. Maar het is wel merkwaardig dat die sluiting pas na ruim twee weken volgt. Nu voelt het alsof het allemaal mijn schuld is geweest, zegt ze, en dat is het niet.

    • Arjen Schreuder