Leven als een ander om iemand te zijn

Twee biografische film werden gisteren vertoond in Cannes. Een over componist Cole Porter, een over acteur Peter Sellers.

Wie het nog niet wist, zou het wel zien aan de ladders, de keukentrapjes en de stoelen die de afgelopen tien dagen met fietssloten aan de dranghekken vastgeklonken zaten. Tien dagen lang hebben fotografen, amateur en beroeps, vanaf een strategisch hoge positie tegenover de trap met de rode loper, alle sterren vastgelegd die dit jaar Cannes aandeden. Nu staat er alleen nog een stoel met een doorgetrapte rieten zitting.

Gisteren is de laatste film van het hoofdprogramma van het festival vertoond, De-Lovely, een biografie van componist Cole Porter, geregisseerd door Irwin Winkler. Een typische well-made film, verzorgd in de cast (Kevin Kline en Ashley Judd schitteren als echtpaar Cole) en overrompelend in de decors. Maar nergens buiten de lijntjes.

Dan was de bio-pic over Peter Sellers interessanter, terwijl die zichzelf toch consequent als saaie man zonder karakter omschreef. Regisseur Stephen Hopkins (bekend van de tv-serie 24) nam de lege huls van Sellers als uitgangspunt en laat letterlijk zien hoe Sellers zich de persoonlijkheid van anderen aanmat om iemand te zijn. Hopkins heeft geprobeerd meer dan Sellers' leven, Sellers' idee van een leven te visualiseren. Hij heeft bovendien met hoofdrolspeler Geoffrey Rush enkele scènes uit de belangrijkste Sellers-films nagemaakt en dat is bizar goed gelukt.

Daarmee is niet gezegd dat The Life and Death of Peter Sellers de Gouden Palm gaat winnen – een voorspelling daarover is ook zinloos. Mensen die vaker in Cannes zijn geweest, noemen de 57ste editie redelijk goed, zonder verrassingen of uitschieters in het hoofdprogramma. Erkend goede regisseurs hebben goede films gemaakt (Wong Kar-wai, wiens film 2046 maar net op tijd en in ruwe montage in Cannes arriveerde, Zhang Yimou, Emir Kusturica – al zijn over die laatste de meningen zeer verdeeld). Erkende beloften (Agnès Jaoui, Walter Salles, Kore-eda Hirokazu) hebben hun belofte ingelost en zijn met goede films gekomen. Nieuweling Hans Weingartner voegde met de Duitse produktie Die fetten Jahre sind vorbei nog niet al te veel aan het niveau toe.

De publieksfavoriet is ongetwijfeld Fahrenheit 9/11 van Michael Moore, die vandaag al een prijs kreeg van de Fipresci-jury, samengesteld uit internationale critici. Volgens Variety waren ,,juryleden'' zeer onder de indruk van Diários de motocicleta van Walter Salles (die eerder onder meer Central do Brasil maakte). Dat is een zeer ingetogen film over de volwassenwording van de Argentijnse student Ernesto Guevara, die later Che zal worden. Hier is het nog een jongen die met een oudere vriend besluit het Zuid-Amerikaanse continent te bereizen per motor. Salles heeft die dubbele ontdekkingsreis, geografisch en persoonlijk, zonder veel opsmuk en persoonsverheerlijking van Ernesto (Gael Garcia Bernal) gefilmd.

In het verleden hebben in Cannes vaak compromisfilms gewonnen als de competitie geen uitgesproken meesterwerk had. Mocht dat nu gebeuren, dan maakt Agnès Jaoui een goede kans, hoewel de kwalificatie haar film tekort zou doen. Comme une image is een zeer intelligent en wrang portret van enkele Parijse families uit cultureel succesvolle kringen. Goed geschreven en goed geacteerd, vooral door Jean-Pierre Bacri als abjecte successchrijver.

Maar juryvoorzitter Quentin Tarantino heeft beloofd dat onder zijn leiding geen compromisfilm wordt bekroond. Dat maakt de weg vrij voor woeste verwijten en beschuldigingen zodra de snoeiharde Koreaanse film Old Boy wint, of de zeer kunstige en gekunstelde Japanse anime Innocence van Oshii Mamoru, of de raadselachtige en stille Tropical Malady van Apichatpong Weerasethakul, of toch Fahrenheit

9/11.