Ghostface:

Ghostface Killah wist zich in de omvangrijke Wu Tang Clan omhoog te werken tot de meest aangrijpende mc. Zijn manier van rappen ligt onnoemlijk dicht bij pure soul als het om emotie gaat. Hij lijkt altijd half tegen een huilbui, psychose of uit vertwijfeling geboren hedonisme aan te hangen. Van de wagonlading soloalbums die ons uit het Wu Tang kamp tegemoet blijft komen leek The Pretty Toney Album van de zich tegenwoordig Ghostface noemende maniak op voorhand het meest spannende album. En hoe merkwaardig deze vierde soloplaat ook uitpakt, tegenvallen doet-ie eigenlijk niet. De vrolijke, maar nog steeds bloedserieuze soul, de pornografische lolbroekerij met Missy Elliot, de uiterst bizarre intermezzo's (skits); veel luchtiger dan ik verwacht had. Maar het vertoon van de betere hiphopsmaak is in deze potporrie van ranzigheden en soul juist groots. Productie, beats, samples; alles is met grote zorg en vileine inspiratie tot zeldzaam overtuigende hiphop gesmeed. En als Ghostface echt eens losgaat, krijg je dezelfde kriebels als een kleine twintig jaar geleden bij NWA. Kom daar nog eens om!

The Pretty Toney Album

(Def Jam/Universal)****