Dennendalzotters

O jawel, mevrouw Van der Heijden: ga staan op die zeepkist en schreeuw. Krijs. Hamer. Sla. Schreeuw terug naar de zeepkisters van dertig jaar her. De Carel Mulders, de Foudraines, de `antipsychiatrieadepten', de Buikhuisenonthalzers, de Dennendalzotten. Absolute nitwits, in uw woorden, geef ze van katoen.

Allen die toen `patiënten' – degenen die lijden, dulden – vervingen door `cliënten' – tot keuzebekwame volwassenen –, maakt u er svp korte metten mee. Al die zieken moesten weggestuurd uit een omgeving die vertroosting bood, zij moesten de wildernis in.

In één ding hadden de veranderaars gelijk. `Niet de gekken zijn gek', beweerden ze, `....maar de maatschappij (lees: ons soort) is dat.' Wat een in nederigheid gehulde hoogmoed.