Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.

Milieu en natuur

Dennendalzotters

O jawel, mevrouw Van der Heijden: ga staan op die zeepkist en schreeuw. Krijs. Hamer. Sla. Schreeuw terug naar de zeepkisters van dertig jaar her. De Carel Mulders, de Foudraines, de `antipsychiatrieadepten', de Buikhuisenonthalzers, de Dennendalzotten. Absolute nitwits, in uw woorden, geef ze van katoen.

Allen die toen `patiënten' – degenen die lijden, dulden – vervingen door `cliënten' – tot keuzebekwame volwassenen –, maakt u er svp korte metten mee. Al die zieken moesten weggestuurd uit een omgeving die vertroosting bood, zij moesten de wildernis in.

In één ding hadden de veranderaars gelijk. `Niet de gekken zijn gek', beweerden ze, `....maar de maatschappij (lees: ons soort) is dat.' Wat een in nederigheid gehulde hoogmoed.