Jong danstalent presenteert zich op bonte avond

De jaarlijkse choreografieworkshop van de dansers van NDT I en II wordt altijd een feestje, een bonte avond met serieus werk tegenover volstrekt maffe grappen. Behalve als uitlaatklep voor deze dansers die gedurende het seizoen in het keurslijf van hun choreografen `gevangen' zitten, dient de benefietavond een goed doel.

De meest absurde grap kwam van Paula Sanchez. In Amber Wind laat ze zich geheel met olie begieten, vervolgens beplakken door een berg witte veren en laat tot slot haar verschrikkelijke sneeuwvrouw door een ventilator verwaaien. Geestig is eveneens hoe Christophe Dozzi als een aardwurm moeizaam over het podium schuift om dan met een soepele driftige zwiep terug op de uitgangspositie te belanden. Geen millimeter opgeschoten. Grappig in zijn clichébeeld is Our Bench van Francesco Nappa. Hij laat danser Medhi Walerski een vreselijke uitsloofsolo dansen. Maar als diens apathische geliefde niet reageert, trakteert hij haar op een zonovergoten tropisch eiland met uitzicht op klotsende oceaangolven. Leve de techniek, in dit geval de video. Daar maken meer makers dankbaar en uitgekiend gebruik van, bijvoorbeeld Nancy Euverink. Boven haar beschouwelijke danskwartet laat ze een Hollandse wolkenpartij voorbijdrijven. Dat geeft haar choreografie naar Borges' motto `There is not a single thing that is not a cloud' een fraai poëtisch kader.

Váslav Kunes – die de groep na elf jaar dansen gaat verlaten – maakte voor Miguel Oliveira een imposante solo, maar wel enigszins in de stijl van Lightfoot met wie deze expressieve danser in het verleden veel samenwerkte.

Behalve onderhoudend en ontwapenend is de workshop ook een bescheiden graadmeter voor het choreografisch huistalent. Verrassend is dat de conceptuele eigentijdse dans zichtbaar vat heeft op de jongere dansers. Ze tonen meer affiniteit met een generatiegenoot zoals André Gingras dan met Jirí Kylián. In plaats van expressieve dans binnen een logisch geheel tonen ze acties, al dan niet uit improvisatie voortkomend, zoals in Pedro Gomes' kwartet Sand Paper. Het radicaalst zijn Yannis Mantafounis en Anita Hutchins. De eerste met een in stilte uitgevoerd duet dat is opgebouwd uit ruimtelijke posities en getimede verplaatsingen, en meer met stilstand van doen heeft dan met dans. Hutchins' groepsstuk Stage is daarentegen heel dynamisch. Ook dit is een knap prozaïsch werk, op zelf gecomponeerd geluid. Het meest fascinerend deze avond is Izumi Shuto's kwartet 1/4, dat fraai ruimtelijk gecomponeerd is, en een mysterieus trio Nati van Medhi Walerski. Daarin is het conceptuele mooi versmolten met de magie van het theater.

Choreografie workshop door dansers NDT. Gezien: 14/5 Lucent Danstheater te Den Haag.