Sluts of Trust

Als twee kunststudenten concluderen dat 'officiële wanstaltigheid' in de popmuziek terug is en dat het een uitdaging is die 'foute muziek' tot één aangrijpend monster te smeden, houd je je hart vast. Ex-punker Johnny Rotten probeerde ooit al zoiets met PIL, en dat was geen succes. De twee Schotse heren van Sluts Of Trust hebben er, zo blijkt op hun debuutalbum, gelukkig een halszaak van gemaakt niet ten onder te gaan aan intellectuele gimmicks en ironische vluggertjes. Natuurlijk heeft elke luisteraar zijn eigen demonen. Zelf haak ik in de regel af als ik Radiohead, Jeff Buckley of Sonic Youth hoor parafraseren. Op We Are All Sluts Of Trust gebeurt dat ook, maar nog nooit heeft het me zo weinig gestoord; deze misselijkmakertjes zijn gevangen in een context van vette gitaarlicks uit de tijd van Van Halen, Queen-achtige operette en kale Steve Albini schema's. Een lollig ratjetoe? Nee, deze plaat biedt een blik op een krankjorum universum waar alle wetten van onze popmuziek onbekend zijn en verdomhoekjes nooit hebben bestaan. The Sluts Of Trust musiceren zonder knipoog, zonder eclectisch manifest én zonder schaamte. Componeren boeit hen meer.

Sluts Of Trust, We are all sluts of trust; Chemikal Underground/Konkurrent