Ouderwetse rock van Gorki uit Gent

De Vlaamstalige pop van Gorki uit Gent is gevierd in België, maar in Nederland blijft hun succes schromelijk achter bij dat van Bløf, Marco Borsato of De Dijk. Het is niet moeilijk in te zien waarom Gorki nauwelijks appelleert aan de smaak van het grote publiek. De muziek is een anachronisme van vette jaren zeventig-rock met vooroorlogse synthesizers en vervormde gitaarriffs. En dan zijn er de teksten van de immer gruizig zingende Luc de Vos, romanticus tegen de klippen op, die in zijn melancholieke bespiegelingen over verloren jeugd en schoonheid, een pijnlijk persoonlijke toon aanslaat.

Ergens tussen Brel en Uriah Heep begint het universum van De Vos, tevens romanschrijver en columnist. `Mensen als ik vind je overal,' zingt hij, `op de arbeidsmarkt / in dit tranendal.' In zijn teksten zoekt hij de poëzie van het echte leven. Na een Engelstalig avontuur met de groep Automatic Buffalo, keert de Vos terug naar het Vlaams. Met de cd Plan B voegt hij een nieuw hoogtepunt toe aan een oeuvre dat vooral bedoeld lijkt om ellende van zich af te schrijven.

Hoewel hij niets liever doet dan optreden, stond De Vos er onwennig bij in het halfgevulde zaaltje van het Haarlemse Patronaat, dat door verbouwing tijdelijk is gevestigd in een voormalige drukkerij, waar het geluid van een rockband net niet lekker genoeg tegen de muren kon ketsen. `Het moet hard zijn,' begon De Vos, `het moet stampen / daar word ik geil van.' Hij verontschuldigde zich bij voorbaat voor dat ene lelijke woord in Molly ( `Toen je me pijpte / was ik niet gelukkig') en gedraagt zich graag als een onnozele schelm, die elk nummer aankondigde als 'een heel mooi liedje uit België' en die een verzoeknummer probeerde af te kopen met een bankbiljet.

De reddende factor bij de hopeloos ouderwetse rockmuziek van Gorki was het ruige toetsenspel van de blonde reus Luc Heyvaerts, die zijn synthesizer kon laten scheuren en gieren als een elektrische gitaar in overdrive. In Vlaanderen werd Gorki `postmodern' genoemd om de manier waarop ze het triviale liedje De laatse dans in een meeslepende rocksong om wisten te zetten. Het uit de vroege jaren negentig stammende Anja was ook nu weer het moment waarop je kon zien dat Gorki de massa kan beroeren; als die massa maar bereid is mee te voelen met de melancholieke nukken van een zanger die niet in een hokje bij Huub van der Lubbe of Paskal Jakobsen past.

Concert: Gorki. Gehoord: 14/5 Patronaat, Haarlem. 27/5 Mezz, Breda.