Schaamteloos zwaargewicht

Dat ook onkruid niet het eeuwige leven heeft bewees gistermiddag Jesús Gil y Gil, die om vijf uur definitief de geest gaf na enkele dagen eerder door een beroerte te zijn getroffen. De dienstdoend arts van de Madrileense kliniek verklaarde plechtig dat er met veel hoop en inzet voor het leven van de 71-jarige Gil was gestreden. Maar met zijn royale overgewicht en een bloeddruk van een compressietank was het bij deze patiënt al bij voorbaat een verloren strijd geweest.

Zo nam Spanje afscheid van een fenomeen dat niet alleen door zijn 110 kilo een leegte achter zal laten. Gedreven door een ontembare energie behoorde Gil tot de Spanjaarden die onmiskenbaar hun stempel achter lieten in de geschiedenis van de Spaanse democratie. Geen week ging voorbij of hij liet van zich horen als bouwondernemer, politicus en vooral eigenaar-voorzitter van Atletico Madrid, dé voetbalclub van de hoofdstedelijke arbeidersklasse.

Meestal was Gil geen goed nieuws. Dat begon al in 1969, toen de eerste verdieping van een restaurant in de Madrileense bergen integraal naar beneden kwam zetten tijdens een personeelsfeestje. Bouwaannemer Gil had bezuinigd op het beton. In totaal kwamen 58 mensen om het leven en Gil verdween voor de eerste keer in de gevangenis. Na anderhalf jaar kreeg hij, door de aanhoudende inspanningen van zijn moeder, gratie van dictator Franco. Later zou hij ter ere van deze ruimhartigheid nog een standbeeld voor de generalísimo in Marbella laten neerzetten.

Na zijn vrijlating ging Gil met dubbele energie door als aannnemer. Hij werd groot in de hotelbouw in het Zuid-Spaanse Marbella. In 1987 wist hij dankzij de mediagenieke koop van de Portugese aanvaller Paulo Futre de verkiezingen te winnen als voorzitter van Atletico. Terwijl de club onder zijn bewind grote successen vierde, zette hij Atletico om in een naamloze vennootschap waarvan hij zelf de grootste aandeelhouder was. Zo werd de voetbalclub handig ingelijfd in het almaar groeiende zakenimperium van Gil.

Corrupt, zonder scrupules, maar met een goed gevoel voor presentatie. Sluitstuk van zijn macht werd de gemeente Marbella, waar Gil met zijn partij G.I.L. (Grupo Independiente Liberal, onafhankelijke liberale groep) in 1991 de verkiezingen won.

Als burgemeester kon Gil nu de bouwverordeningen zo aanpassen dat de aannemer Gil zijn hotels kon neerzetten. En de Atletico-voorzitter Gil kreeg van Marbella geld voor shirtreclame voor de stad via het reclamebureau van Gil. Vanuit een jacuzzi presenteerde de burgemeester in een reusachtige bermuda badbroek een televisieprogramma. In zijn karakteristiek openstaand safarihemd, zwaar behangen met gouden kettingen en rolex-horloges, deed Gil regelmatig zijn zegje in de media over politiek, voetbal en zakendoen.

Gil dankte daarbij zijn populariteit aan een elementair soort gevoel voor humor en een onwaarschijnlijk grote mond die een grofstoffelijke eerlijkheid deed vermoeden. Scheidsrechters, politici en leden van de rechterlijke macht werden met regelmaat door Gil voor rotte vis uitgescholden. En als dat niet hielp konden ze een dreun krijgen, zoals een collega-voetbalvoorzitter overkwam op de stoep van de Spaanse voetbalbond.

Gaandeweg raakte Gil echter steeds verder verstrikt in zijn corrupte praktijken. Marbella veranderde onder zijn bewind in een stad van klatergoud, waar wansmaak, bouwfraude en maffia-afrekeningen spreekwoordelijk werden.

Twee jaar geleden werd hij door de rechter gedwongen af te treden als burgemeester vanwege de affaire met de Marbella-clubshirts bij Atletico. Nadat hij al eerder tijdelijk door justitie was vervangen als eigenaar-voorzitter trad hij vorig jaar definitief af bij Atletico. Om gezondheidsredenen, zo luidde het excuus. De clubaanhang had echter genoeg van de grote mond van zijn voorzitter die ook al niet meer voor goede resultaten zorgde. Zo zeeg het imperium Gil langzaam ineen. Tot en met de grote man zelf.