Punk of funk

Met hulp van de lezers gaat de Achterpagina op zoek naar klassieke popmuziek voor pubers.

De meeste jongeren van een jaar of zestien denken dat `Somebody To Love' een house-nummer is. Op MTV zien ze tenslotte nu alweer maandenlang de gelijknamige clip van de Boogie Pimps, een pseudoniem voor een of andere derderangs housemuzikant. Alleen als ze een ex-hippie-ouder hebben, zullen ze misschien weten dat `Somebody To Love' in 1967 een wereldhit was van de Californische flower-powergroep Jefferson Airplane. Heel misschien heeft die ouder hun ook verteld dat de playbackende naamloze Boogie-Pimpsvrouw in de clip het ondanks haar bikini en mooie borsten niet haalt bij de legendarische Grace Slick, die dit nummer overigens ook al in 1965 op de plaat had gezet met haar oudere groep The Great Society.

Hoog tijd dus voor een goedkope Kruidvat-compilatie-cd waarop de belangrijkste twintig nummers staan uit de geschiedenis van de popmuziek. Een cd vol klassieke nummers die iedereen, jong en oud, moet kennen om een volwaardige westerling te zijn.

Want ook de popmuziek is klassiek geworden, al zijn er nog steeds mensen als Maarten 't Hart die alle popmuziek afstompende, primitieve herrie vinden. Popmuziek van dertig jaar en langer geleden wordt nog altijd beluisterd, niet alleen door oude, nostalgische mannen en vrouwen van boven de veertig, maar ook en dit is het echte bewijs voor het klassieke karakter van popmuziek door jongeren. Er zijn studenten Nederlands van begin twintig die vaker luisteren naar Led Zeppelin en Deep Purple dan naar The Strokes.

Maar wat moet er precies op die klassieke popmuziek-cd staan? Is bijvoorbeeld `Somebody To Love' van Jefferson Airplane wel belangrijk genoeg? Vermoedelijk niet. Zeker is wel dat op die cd vooral oude nummers terecht moeten komen. Want de geschiedenis van de popmuziek ligt in het verleden en of de huidige klungelpop van Franz Ferdinand werkelijk belangrijk is, zoals critici nu denken, zal de toekomst pas leren.

Maar de wetenschap dat het vooral om oude popmuziek zal gaan, helpt de samensteller van de klassieke-popmuziek-cd nauwelijks verder. Want hoe ver in de geschiedenis moet hij teruggaan? Zijn de jaren zestig, het gouden tijdperk van The Beatles en al die andere beatgroepen, ver genoeg? Of zijn de jaren vijftig, het decennium waarin de rock-'n'roll werd geboren, bij nader inzien niet belangrijker? Of moet hij nog verder terug in de geschiedenis, naar de blues van bijvoorbeeld Robert Johnson uit de jaren dertig. De blues is tenslotte de moeder aller popmuziek.

En nu we het toch over beat, blues en rock-'n'roll hebben, welke genres moeten er op de klassieke-popmuziek-cd zijn vertegenwoordigd? Soul en funk mogen er natuurlijk niet op ontbreken, en reggae ook niet, maar is punk eigenlijk wel klassiek geworden? Is er iemand van onder de 35 die wel eens naar `God Save The Queen' van The Sex Pistols luistert?

En wat is eigenlijk popmuziek? Popmuziek bestaat, dat is zeker, maar waar liggen de grenzen? Mag Frank Sinatra wel ontbreken op de klassieke popmuziek-cd. En maakte Frank Zappa eigenlijk nog wel popmuziek?

Vragen, vragen, vragen. Vragen waarover de lezers van de Achterpagina zich de komende dagen het hoofd mogen breken. Ze kunnen het resultaat van hun denkwerk vastleggen in een lijstje van vijf popnummers die op geen compilatie van klassieke popnummers mogen ontbreken.

Suggesties graag vóór donderdag 20 mei mailen naar tips@nrc.nl. Uitslag zaterdag 22 mei.