Pas op voor een paarse koe bij Korzo

Wie in of bij het Haagse stadhuis rondwaart zal niet ontkomen aan het gevoel een nietig mens te zijn `onder' de overweldigende architectuur van Richard Meier. Het Nederlandse dans- en kunstenaarscollectief Morphodidius brengt een vergelijkbare sensatie over in de foto's die geprojecteerd worden op de twee achterwanden van de voorstelling Entropy. Tussen de gigantische Haagse bouwwerken gaat de eenzame mens schuil en door het kader van de foto's te verkleinen, `verschrompelt' de mens. Voor de projecties op de achterwanden dansen de drie dansers en choreografen Benjamin Petitjean, Isabel Ariel en Nicolas Delamotte Legrand. Ze bewegen diagonaal door de zaal, vervreemd en met ontheemde blikken die alleen in de verte lijken te focussen. Samen met de verknipte muziek- en geluidsband van Marcel Wiercks is het surrealisme compleet. Niet voor niets definieert het gezelschap zichzelf als neo-surrealistisch.

Entropy – dat zoveel betekent als ongeordendheid in een systeem – is een voorstelling die meer vragen oproept dan beantwoordt en dat maakt het zeker intrigerend. Vooral de opvallende projecties – ook van Marcel Wierckx – zijn fascinerend in de transformatie van abstracte grafische vormen naar menselijke figuren. Flarden tekst roepen op om permanent dronken te zijn om de `horrible burden of time' te vergeten. Wierckx waarschuwt in zijn optreden als een heuse René Magritte met hoed voor de gevaren van een paarse koe. De voorstelling van Morphodidius is ambitieus overdadig en in al zijn jeugdige overmoed zelfs pretentieus. Tableaux-vivants-achtige bewegingen zijn weinig interessant. Wat Entropy echter goed en boeiend maakt is de vormgeving. De vier leden van het collectief slagen erin een ongrijpbare sfeer te scheppen die misschien niet altijd even spannend is maar je wel bij blijft.

Morphodidius/Korzo-producties: Entropy. Gezien 13/5 Korzo Den Haag, alwaar t/m 15/5. Melkweg A'dam 28-30/5. Inl. 070-3637540; www.korzo.nl