Ontwikkelingsplan

De nog jonge internist dr. Chris van Duin zat in zijn auto, op weg naar huis. Hij zat te piekeren, zich vreselijk op te winden zelfs.

Hij had die dag een gesprek gehad met de nieuwe personeelsdirecteur, die hem had verteld dat er voor het ziekenhuispersoneel nieuw personeelsmanagement moest komen. Voor iedereen diende een persoonlijk ontwikkelingsplan te worden opgesteld. Chris had dat niet begrepen. Hoezo ontwikkelingsplan? Ik heb een opleiding gevolgd, ik houd mijn vak bij, ben erin gepromoveerd, iets wat voor ons specialisten heel gewoon is, maar toch. Ook nadien heb ik nog gepubliceerd, ik bezoek congressen, ik zou zeggen: zonder plan ontwikkel ik mezelf heel behoorlijk. Chris dacht hiermee het gesprek te hebben beëindigd, maar de personeelsdirecteur ging er nog eens goed voor zitten. Het enige wat je nu doet, stak hij van wal, is patiënten behandelen. Chris reageerde als door een wesp gestoken. Het enige wat ik doe, is keihard werken! Die patiënten daar heb ik mijn handen meer dan vol aan, mijn vakliteratuur bijhouden, dat doe ik in de weekends.

De personeelsdirecteur reageerde vermoeid: Chris deed wel veel, heel veel zelfs, maar wel heel veel van hetzelfde. Het persoonlijk ontwikkelingsplan moest ervoor zorgen dat hij kon groeien. Dat betekent dat je niet alleen je vak uitoefent, maar ook anderen aanstuurt. Maar ik stuur toch aan, bracht Chris in het midden: verpleegsters. Ja, je zegt tegen verpleegsters wat ze moeten doen als je bezig bent, maar aansturen, managen, betekent dat je de werkzaamheden aanstuurt van je collega's, dat je ze instrueert welke patiënten te behandelen, waar dat gebeurt, wanneer ze dat doen, en als je dat soort verantwoordelijkheden op je schouders neemt, heeft dat natuurlijk ook aantrekkelijke gevolgen voor je arbeidsvoorwaarden. Dus Chris, denk daar maar eens over na.

Thuisgekomen trof Chris Ineke, zijn vrouw, aan de keukentafel waar zij huiswerk zat na te kijken. Chris vertelde haar wat hem die dag was overkomen, en dat al die werkzaamheden die de personeelsdirecteur had genoemd, nu ook al voortreffelijk werden gedaan, door assistenten en secretaresses. En dat nu van hem werd verwacht dat hij dat zou gaan doen, dat het dan ineens coördineren en managen zou gaan heten en dat hij om die reden meer zou gaan verdienen. Meer dan als internist en dus eindeloos meer dan degenen die nu dat werk deden. Is dat niet om stapelgek van te worden? Vind je dan dat ik gek ben?, reageerde Ineke verrassend. Je wordt er namelijk niet stapelgek van, maar ziedend, woest, en zo voelt iedereen zich die in het onderwijs werkt. Daar wordt alles wat managet al jaar en dag beter betaald dan de specialisten die het eigenlijke werk doen, en geloof me, wat zij doen is heus niet ingewikkelder dan wat bij jou secretaresses en assistenten doen. Alleen lopen die er niet zo opgeblazen bij en realiseren zij zich dat het echte werk door de specialisten gedaan wordt.