Ons Ding

De lessen van haar lagere school in het Surinaamse Moengo staan Marian Markelo (49) in het geheugen gegrift. Bijna zingend herhaalt ze de woorden die ze als kind uitentreuren moest opzeggen: `De Rijn stroomt bij Lobith ons land binnen.' En: `Ons land heeft vier seizoenen: lente, zomer, herfst en winter.' Ze lacht hard om de herinneringen die het losmaakt. Winter in de tropen? De leraar schraapte ijs uit een vrieskist: zó zag Hollandse sneeuw eruit.

Veertig jaar later gaat het er op Nederlandse scholen heel anders aan toe, zegt de docente verpleegkunde uit Den Haag. Vier eeuwen van Surinaams-Nederlandse betrekkingen, wat leren kinderen daar nog over? ,,Het collectieve historische bewustzijn raakt verwrongen. Nederland is een mooi zwart-wit land, dankzij de voormalige koloniën. Leeft dat besef wel? Dat verdoezelen van ons verleden is politiek geïnspireerd. Zo worden Surinamers gedwongen om steeds meer in de huid van witte Nederlanders te kruipen.''

Op haar eigen wijze stelt Marian Markelo zich teweer tegen deze ontwikkeling. Ze is voorzitter en artistiek leider van Wi Egi Sani, Ons Eigen Ding. Deze zanggroep probeert het Afrikaans-Surinaamse erfgoed levend te houden. Gestoken in traditionele klederdracht zingen de elf vrouwen van Wi Egi Sani op scholen en in kerken en buurthuizen hun repertoire van spirituele en godsdienstige liederen. Markelo: ,,We willen Afro-Surinamers bekendmaken met hun culturele afkomst. Soms krijgen Surinaamse jongeren te horen `Jij bent zwart, wat doe je hier?' Dan moeten ze wel kunnen uitleggen waarom ze hier geboren zijn.''

Niet alle jongeren staan open voor de boodschap van Wi Egi Sani. Ze schamperen over de ,,omakleding'' van de zanggroep. Maar Markelo en haar vriendinnen zijn al tevreden als zij twee van de honderd jongeren in een zaal bereiken. Zo weinig? ,,We stellen ons bescheiden op. Het zijn er heus wel meer, hoor.''

Het oudste lid is 73 en de gemiddelde leeftijd van Wi Egi Sani ligt boven de vijftig. Uit de kleinkinderen van de leden heeft Markelo daarom onlangs een jongerengroep van `Ons Eigen Ding' gerecruteerd. ,,Anders zitten ze toch maar achter hun Nintendo. Nu zijn ze trots dat ze af en toe in het theater staan.''

Dit is de dertiende aflevering uit een serie portretten van verenigingen.