Icarus Line

Omstreden, zelfs diep gehaat, was The Icarus Line na de release van hun debuut in 2001, vooral in punkkringen, waar ze toch hun publiek zochten. The Icarus Line leek de vleesgeworden nachtmerrie uit Hollywood. Pathetiek, schrille schreeuwlelijkerij, hotseknotsebegonia-composities die niet leken te kunnen kiezen tussen hardcore en glamrock. Neem daarbij de ouderwetse punk-geist die de heren predikten en je schoot vaak onwillekeurig in de lach. Ook op het podium was de band een chaos, en met concerten wisten ze vrijwel nooit nieuwe zieltjes te winnen. Het tweede album van deze omstreden grapjurken, Penance Soiree, is dan ook een prettige verrassing. De meeste songs, nog meer dan voorheen drijvend op riffs uit de metalpunk, klinken niet alleen coherent, maar weten je zelfs aan de haren mee te sleuren, en dat is een enorme stap voorwaarts. Op Penance Soiree is The Icarus Line uitgegroeid tot een band die trots de wetten van de LA punk eerbiedigt zonder aan psychotische oorspronkelijkheid in te boeten. Een enkele uitglijder richting `now wave' vergeven we ze dan ook graag.

The Icarus Line, Penance Soiree; V2 Records