Billen die piano spelen

Lenny Kravitz was al retro voor retro in de mode was. Al vanaf het begin van zijn carrière prefereert hij oude gitaren en buizenversterkers, omdat die een mooier, warmer geluid zouden opleveren dan nieuwerwetse digitaliteit. Een paar jaar geleden leek het even of hij van zijn retro-imago af wilde. Toen klonk in zijn muziek het `moderne' geluid van elektronica door en speelden zijn clips zich af in ruimteschip-achtige decors waar hij speelde met zwevende camera's en andere futuristische gadgets. Het was Kravitz' zwakste periode: zijn geforceerde eigentijdsheid was net zo gekunsteld als het nieuwe masturbanten-imago van Britney Spears. Maar in zijn nieuwe clip, `Where are we running', is Kravitz gelukkig weer gewoon ouderwets retro. Sterker nog, hij is meer retro dan ooit: het is alsof hij Prince met zijn retro-nummer `Musicology' wil overtreffen.

Terwijl Prince in `Musicology' pleit voor een terugkeer naar de funk van de jaren zeventig, is `Where are we running' een ode aan de oer-hardrock uit diezelfde tijd. In de bijbehorende clip speelt Kravitz Led Zeppelin, de archetypische hardrockers die in hun excessieve consumptie van drank, drugs en seks nooit zijn overtroffen. We zien met een schuddende, documentaire camera opgenomen beelden van Kravitz en zijn bandleden op tournee. Ze lijken weggelopen uit de jaren zeventig: Kravitz heeft dit keer steil James-Brown-haar, maar zijn blanke gitarist heeft een kroeskop en gaat gehuld in een nauw barok jasje en een hemd met ruches die dertig jaar geleden in de mode waren. In het vliegtuig, dat hen naar de volgende bestemming brengt, worden ze bedolven onder welgevormde groupies die maar één ding willen: overvloedige seks. Op een gegeven moment wordt het Kravitz te veel: hij valt flauw en moet, vlak voor een optreden, met een natte lap worden bijgebracht.

De tweede helft van de clip laat een optreden zien, met als hoogtepunt Kravitz' billen die piano spelen. Tot slot loopt een bezwete Kravitz het podium af. Op dit punt, als het nummer is afgelopen, houdt de clip in de versie die MTV meestal uitzendt, op. Maar er is ook een lange versie, die laat zien wat er verder gebeurt: begeleid door een onduidelijk gebrom en andere feedback-geluiden, loopt Kravitz door een gang naar de kleedkamer. Hier wordt hij, anders dan je zou verwachten, niet opgewacht door willige groupies, maar ploft hij zielsalleen in een stoel. Glazig staart hij in de spiegel. Is dit alles, lijkt hij, net als de kijker, te denken.