Een van de dreigendste maffiascènes ooit

Cannes is meer dan glamour. Terwijl in kelders en hokjes druk wordt gehandeld, praat op het strand Paolo Sorrentino over zijn film Le conseguenze dell' amore, die kans maakt op de Gouden Palm.

Als de grote filmzalen in het palais het hart vormen van het Filmfestival in Cannes, dan is de filmmarkt in de kelder het spijsverteringskanaal. Terwijl boven een gemillimeterde Brad `Achilles' Pitt, aanwezig voor de première van Troy, vragen van de pers beantwoordt (,,Houdt u van geschiedenis? Zo ja, waarom?''), zoeken beneden honderden mensen hun weg tussen de hokjes van producenten, landen, festivals en een lobbygroep voor de planeet Klingon (`mensen zijn lelijke zakken vol water').

Een Koreaan kijkt hoofdschuddend naar een tv-scherm waarop een spierbundel de huid van zijn onderarmen doorboort met een reusachtige naald, waaraan hij touwtjes knoopt om twee bakstenen op te tillen. Op een volgend toestel tuurt een Italiaanse baron in een decolleté, op dat daarnaast woedt een Taiwanese demon.

Is dit wat Paolo Sorrentino bedoelt met de `schizofrenie van de filmmarkt'? De 33-jarige Italiaan dingt met zijn tweede film, Le conseguenze dell' amore, mee naar de Gouden Palm. Geen makkelijke film, over geen makkelijke man. Nederlandse distributeurs aarzelen. Sorrentino's debuut, Un' uomo in piú, is in Nederland alleen op een festival vertoond. ,,Ik heb opgegeven te bedenken of en waardoor een film succesvol zal zijn'', zegt de regisseur aan een tafeltje op het strand achter het festivalpaleis.

Intrigerend is Le conseguenze dell' amore (de gevolgen van liefde) zeker. De camera tast een zwijgzame man af die in een sjiek Zwitsers hotel woont. De man zwijgt omdat hij een onzegbaar geheim meedraagt. Daarom plaatste ik de film in Zwitserland, zegt Sorrentino. ,,In Napels, waar ik vandaan kom, gebeurt alles op straat. In Zwitserland gebeurt alles achter gesloten deuren.''

Het is alsof de camera het geheim uit de bijna vijftigjarige Titta di Girolamo (een briljante rol van Toni Servillo) wil sleuren: de lens glijdt over zijn handen, door de rook van zijn eeuwige sigaretten, volgt zijn blik naar buiten. Wat daar gebeurt? Niets. ,,Daarom,'' zegt Sorrentino, ,,is de camera zo dichtbij. We moeten zo exact mogelijk bekijken wat deze bewegingloze man dan wél doet.''

Zo leren we langzaam de routines van zijn leven kennen. Acht jaar in dit hotel, iedere woensdagochtend een shot heroïne, 's avonds bellen met het gezin dat hij achterliet. En eens in de zoveel tijd arriveert een koffer geld die hij naar de bank brengt. Alles passeert in dezelfde superieure air, tot Titta hardhandig uit zijn oester wordt gesleurd.

Dat sleuren behelst een van de dreigendste maffiascènes ooit op film gezet. Sorrentino toont niets engs. Er staan wat ongewapende mannen te praten in een gang en het eindigt in een zaal waar de stoelen al klaar staan voor een prostaatcongres de volgende dag. Maar de wandeling is adembenemend. ,,Eén lange camerabeweging van acht minuten'', zegt Sorrentino terwijl hij tevreden aan zijn sigaret trekt. ,,En doordat die maffiosi zo volkomen op hun gemak zijn. Ze gedragen zich als Gods rechterhand, ze beslissen over leven en dood.'' Alleen niet over de liefde, zelfs niet als die zich voltrekt in een op het oog liefdeloze man als Titta.

    • Bas Blokker