Parkinson

Dat ik Parkinson heb dat weet ik, maar er zijn dagen dat er nóg meer mis is. Mijn kleren weigeren soepel om mij heen te gaan zitten. Randjes van hemd en sokken blijven hardnekkig in elkaar gerold. Een veter verstopt zich in mijn schoen. Mijn fiets raakt in het rek in de knoop met een ander. Het gespje van de fietstas raakt klem in het boodschappenkarretje. Een aaneenschakeling van warrige situaties waarin ik de blikken van de mensen voel. Als dan 's avonds óók het magnetrondeurtje er genoegen in schept om schaaltje mét inhoud op de grond te zwiepen, dan is de dag compleet. En ineens weet ik het. De dingen zijn niet tegen me, nee, vandaag deden ze lekker mee: samen Parkinson.