Leren zoenen en rebelleren in Pisa

Ora o mai piú bestaat eigenlijk uit twee films. De eerste is een luchtige komedie over de volwassenwording van de briljante student David. De tweede is een inktzwarte visie op de Italiaanse politie en misschien wel op de Italiaanse maatschappij als geheel. Regisseur Lucio Pellegrini is er misschien niet helemaal in geslaagd de verschillende gemoedstoestanden van die beide delen aaneen te smeden, maar een interessante film is het zeker geworden, eentje die als vervolg op het succesvolle La meglio gioventù van Marco Tullio Giordana kan worden beschouwd.

Het zijn als het ware de kinderen van de protagonisten van Giordana's magnifieke epos die in Ora o mai più de revolutionaire fakkel van hun ouders overnemen. Pellegrini registreert hun opstandige activiteiten met liefde, maar ook een zekere afstand. Het is alsof hij de positie inneemt van de broer van opperrebel Luca, die tien jaar eerder een eigen revolutie predikte en nu zijn broertje en diens vrienden voorhoudt dat ze over vijf jaar allemaal een baan en een gezin zullen hebben. Alles wijst op dat moment in de film inderdaad op een rebellie zonder al te veel reden: het is voor de bewoners van het gekraakte clubhuis in Pisa belangrijker om elkaar te leren kennen, te leren drinken, blowen en vrijen, dan om een helder revolutionair concept te formuleren.

Daar is het bij gebleven voor de generatie van de oudere broers, die streed voor kwesties als betere scholen. Deze generatie kruist het pad van het internationaal kapitalisme als de G8 vergaderen in Genua in de zomer van 2001. `Genua' is voor de vrolijke revolutionairen met rekkelijke antiglobalistische noties (je mag wel een blikje Coca Cola drinken, maar alleen als je het steelt) een vanzelfsprekend doelwit. Pellegrini filmt de aanloop als het ware in de buitenlucht, in warme zomers die geen einde kennen en waarin de belangrijkste vraag is: ga ik de vriendin van mijn beste vriend zoenen?Dan komt Genua. David kan de stad niet in en hoort, gezeten aan het strand, over de radio van de veldslag die daar gaande is. Er valt een dode. Het is een van de mooiste scènes van de film, David totaal gefocust op Genua tussen de vakantievierders. Als hij de stad toch bereikt, wordt hij meteen opgepakt en met andere demonstranten afgetuigd. Het is jammer dat de film na deze ijzingwekkende scène vrij snel eindigt, zodat de conclusie van David dat `niets meer hetzelfde zal zijn als vroeger' een beetje hol klinkt. Het is net alsof Pellegrini zich meer op zijn gemak voelde in de vrijblijvende rebellie in het clubhuis. Maar ja, geef hem eens ongelijk.

Ora o mai piú. Regie: Lucio Pellegrini. Met : Jacopo Bonvicini, Edoardo Gabbriellini. In Rialto, Amsterdam; Lux, Nijmegen; `T Hoogt, Utrecht; Movie W, Wageningen.