Amerikaanse mainstream op Frans festival

Vanavond opent het festival van Cannes met La mala educacion van Pedro Almodóvar. De 57ste editie van het festival leunt zwaar op de agenda van Hollywood.

Het gaat dus door. De Franse culturele flexwerkers en hun vakbond hebben gedreigd met acties en blokkades, maar de directie van het filmfestival van Cannes heeft die dreiging kunnen afwenden of afkopen. Zo kan de stad vanavond met de wereldpremière van Pedro Almodóvars La mala educacion ongestoord beginnen aan anderhalve week van totale overgave aan filmgekte. Aan honderden films, aan een paar handenvol overgevlogen sterren, aan beroemde en beginnende regisseurs, aan zo'n vierduizend journalisten die ze zullen bekijken en aan duizenden politie-agenten en veiligheidsbeambten om op het geheel toe te zien. De veiligheidsmaatregelen schijnen elk jaar strenger te worden. Elke bezoeker van het festivalpaleis aan de Middellandse Zee wordt nu met een metaaldetector gecontroleerd.

De opbouw is nog altijd gaande. De Indiase delegatie voor de filmmarkt zat vanochtend in traditionele kledij al klaar in een hokje dat aan alle kanten van schroeven en spijkers werd voorzien. Van de landenpaviljoens op het strand is misschien de helft ingericht. In het Holland Pavillion hangen posters van Het Zuiden, De passievrucht, Shouf, shouf habibi en Phileine zegt sorry.

Op en rond de centrale festivalboulevard Croisette is de nerveuze verwachting haast voelbaar in de menigte die daar almaar heen en weer loopt. Japanse cameraploegen filmen alvast de lege trappen die naar de premièrezaal leiden. De 57ste editie van het festival leunt zwaar op de agenda van Hollywood. Acht van de 32 films in het hoofdprogramma zijn Amerikaans. Met premières van blockbuster Troy, de nieuwste anti-Bush documentaire van Michael Moore, het vervolg op animatiehit Shrek en een remake van een Engelse klassieker door de gebroeders Coen (The Ladykillers, met Tom Hanks) heeft Frémaux een staalkaart van de Amerikaanse mainstream in huis gehaald - met een licht accent op de eigenzinnige kant van de mainstream. Het lijkt erop alsof Cannes Hollywoods startsein is geworden voor het belangrijke zomerseizoen.

Dat wil niet zeggen dat er geen interessante films zijn. In het hoofdprogramma is bijvoorbeeld nieuw werk van erkende Aziatische meesters als Zhang Jimou en Wong Kar-wai te zien. Van de laatste gaat 2046 in première, omgeven door een waas van geheimzinnigheid. De maker wil er vrijwel niets over zeggen, Frémaux heeft hem geselecteerd om de kracht van Wongs eerdere films, zoals In the Mood for Love en Chungking Express.

Daarnaast zijn er ook nieuwe films van de (nog) iets minder bekende Aziaten als Park Chan-wook, Kore-eda Hirokazu en Hong Sang-soo. Ook de Latijns-Amerikaanse cinema is goed vertegenwoordigd met films van Lucrecia Martel, Patricio Guzmán en Walter Salles. Vrijwel geheel afwezig is de Oost-Europese film - op Zivot je cudo (Life is a Miracle) van Emir Kusturica na. Geheel afwezig is de Nederlandse film.

Enige voorspelling ten aanzien van de Gouden Palm lijkt zinloos, aangezien de jury wordt voorgezeten door Quentin Tarantino, de filmveelvraat, die bij voorbaat liet weten dat de Gouden Palm een prijs is die de voorzitter mag toekennen. Tegenover Variety liet hij zich wel al ontglippen dat Park Chan-wook (Old Boy) ,,een van de opwindendste actiefilmers is''.