Allo-hype

Grasduinen in de kiosk. Tom Rooduijn bespreekt wekelijks een ander tijdschrift. Deze week KEF/, opinieblad voor Nederlandse Turken.

Dit is de lente van het ontluikende allochtonenblad. Eerst was er SEN, een glossy maandblad waarvan onlangs het vijfde nummer in een oplage van 40.000 exemplaren verscheen. Het blad richt zich nadrukkelijk op de allochtone vrouw, met badmode voor `de olijfkleurige huid', de emancipatie van `de nieuw-Nederlandse vrouw' en de bestrijding van overbeharing (,,Haar groeit ook op plekken waar wij mediterrane vrouwen het liever niet hebben'').

Sinds kort ligt er een glanzend tijdschrift in de kiosk voor allochtonen van beiderlei kunne. De ondertitel van KEF/, want zo heet het (inclusief slash), luidt: ,,Opinie-style magazine voor Nederlandse Turken, allo's en kazen.'' In zijn voorwoord signaleert hoofdredacteur Sinan Efe een ware `hype' in tijdschriften voor allochtonen: Mavis, Mo, Llaycoum en Hallal, om er nog een paar te noemen. KEF/ richt zich ,,in eerste instantie op Turkse Nederlanders. Jonge eigenwijze mensen die in dit kikkerlandje wonen en hier een toekomst willen bouwen'', aldus de hoofdredacteur.

Het blad onderwerpt de islamitische slager Macnack aan een inburgeringstest met vragen als: ,,Hoeveel punten kun je maximaal halen met sjoelen?'', ,,Hoeveel keer per maand haal je eten bij de Chinees?'' en ,,Waar heb je thuis de verjaardagskalender hangen?'' In een `Groot Integratie Handboek' houdt het blad het Nederlandse familieleven een spiegel voor: ,,Contact met verwanten heeft u slechts tijdens verjaardagen.'' Nederlanders gaan volgens KEF/ kil, onhartelijk en ongastvrij met hun familieleden om, vader en moeder worden weggestopt in een verzorgingshuis en vrouwen hebben het thuis voor het zeggen: ,,Als vrouw mag u indien gewenst uw man slaan en kookt u alleen als uw eigen ouders op bezoek komen.''

Aan de Turkse filmmaker (van onder andere Vizontele) Yilmaz Erdogan wordt de – kromme – vraag gesteld: ,,Kun je het succes verklaren waarom deze films het zo ontzettend goed doen?'' De Europeaan van Turkse komaf emancipeert, constateert Yilmaz: ,,Ze ontwikkelen zich steeds meer en dat zie je terug in initiatieven als eigen kranten en eigen tijdschriften.'' Jammer alleen dat KEF/ nogal wordt ontsierd door taal- en spelfouten: ,,Dat is wat er nu een beetje gebeurd'', ,,Als

je van iemand houd'' en ,,Wel is er een wet aangenomen dat reproductief klonen verbiedt''.

KEF/ vormt een curieuze mengeling: achter een paginalange, enigszins onbeholpen modereportage staat ineens een interessant verhaal over uithuwelijking, waartegen niet alle Turkse jongeren bezwaar blijken te hebben. Emine (19) droomt zelfs van een gearrangeerd huwelijk na haar studie: ,,In één woord: ik vind het geweldig. Je hoort vaak dat mensen die op een zodanige manier getrouwd zijn, langer bij elkaar blijven en gelukkig zijn.''

De ene `allo' is de andere niet, die boodschap draagt KEF/ met verve uit. Inci Pamuk van de theatergroep Hassan's Angels betreurt het in een interview dat allochtonen worden gegeneraliseerd: ,,Ik ben toch niet verantwoordelijk voor wat een andere Turk doet? En nu moeten alle moslims zich voor 11 september verontschuldigen. Bullshit.''

    • Tom Rooduijn