Sleutels terug via internet

De voorwerpen en wij – het blijft een precaire relatie. Terwijl wij ons best doen zo goed mogelijk voor ze te zorgen, ze op te laden, ze schoon te maken en hoe kun je nog meer een voorwerp vertroetelen, doen zij vrijwel geen moeite ons daarvoor te belonen. Voor je het weet nemen ze de benen, houden ze zich doodstil als je ze even laat liggen, en hechten ze zich trouweloos aan een ander.

Kortom, we gaan het hebben over de tragiek van het verloren voorwerp en wat daaraan te doen is.

Eerst de tragiek. Ieder mens sjouwt op zijn rug een zak met verloren voorwerpen mee. Kwijtgeraakt speelgoed zit erin, een fijn zakmes, een rode ceintuur, drie zonnebrillen, een zilveren kettinkje, een notitieblok met waardevolle aantekeningen, diverse sleutelbossen en ook steken er aan alle kanten de vijf paraplu's uit die de gemiddelde mens in de trein laat liggen.

Het kan vreselijk zijn, maar het beste is er niet te moeilijk over te doen en maar te hopen dat de vinder er nog wat aan heeft. Voor alle zekerheid kun je nog naar de politie gaan, of bij de NS zo'n zoekformulier invullen (kan ook op internet). Wat in de trein blijft liggen maakt een redelijke kans ook weer terecht te komen, want de eerlijke vinder kan het verloren voorwerp gemakkelijk bij de conducteur of het station afgeven. Naar het politiebureau om een gevonden paraplu te bezorgen – daar hebben de meeste mensen geen zin in. Het helpt natuurlijk als in je tas, je laptop of op je gsm een telefoonnummer of een adres staat, maar aan je sleutelbos een label met een adres hechten is weer niet verstandig.

In dit gat zijn een paar ondernemers gesprongen. De Postbank biedt al sinds 1995 zijn vaste klanten een metalen plaatje aan dat ze aan hun sleutelbos kunnen hechten. Op het plaatje wordt de eerlijke vinder verzocht de bos in een brievenbus te werpen. Het plaatje heeft een cijfercode, en de Postbank weet wie er bij die code hoort. Dat is een goed idee, want aan een anonieme sleutelbos heeft toch niemand iets. Volgens de Postbank zijn er 290.000 gebruikers van deze service en zijn er ongeveer een miljoen geregistreerde sleutelhangers in omloop.

Sinds kort is er nog een onderneming die zich op de terugvindmarkt heeft begeven, en die op een slimme manier gebruikmaakt van internet. Het Amsterdamse bedrijf Stikker brengt kleine ronde stickers in de handel die je op een dierbaar of duur voorwerp kunt plakken en die er niet zo gemakkelijk meer af gaan (vier stickers voor 5 euro, te koop bij Shell, Dixons en Perry). Ze zijn voorzien van een hologram en een code van 15 cijfers. Wie ze aanschaft plakt de stickers op de spullen die hij liever niet kwijt wil, en registreert zijn voorwerpen op de site van de fabrikant. Er zijn ook sleutelhangers te koop met zo'n code.

Wie vervolgens een paraplu of een sleutelbos vindt waar zo'n sticker op zit, wordt aangemoedigd de site van het bedrijf te bezoeken. Contact my owner at www.stikker.com, staat er op de sticker.

Wie aan die oproep gehoor geeft, tikt op de site de code en zijn mailadres of telefoonnummer in, en Stikker stuurt dan een sms'je of een mailtje naar de eigenaar met de tekst: `Goed nieuws! Uw verloren voorwerp is gevonden.' Waarna het mailadres of telefoonnummer van de eerlijke vinder volgt. De gedupeerde eigenaar kan de transactie dan verder afhandelen.

Het slimme van de hele procedure is dat de eigenaar anoniem kan blijven. En misschien ook wel dat door de zakelijke benadering er een soort onderhandelingsmoment kan worden ingebouwd, waarin de eerlijke vinder min of meer op een beloning kan aansturen. 10 procent van de waarde is een redelijke prijs, zegt Stikker op zijn site. Zo maakt de privatisering van het gevonden voorwerp eerlijke vinders tot calculerende vinders.

oosterbaan@nrc.nl