Quasthoff

Wat is er gebeurd met bas-bariton Thomas Quasthoff, wiens oprechte, fluwelige stem niemand onbewogen laat?

Meer dan ooit richt hij zich op zijn nieuwste lied-cd A Romantic Songbook op de liedteksten, en daarin gaat hij erg ver. Op het eerste gehoor veroorzaakt dat een schrikeffect, want Quasthoff laat inhoud en dictie compromisloos prevaleren boven welluidendheid. Neem Schumanns duistere ballade Belsatzar. Hier flakkert het woord `flackert' en zindert de overmoed totdat angst fluisterend het gelal overstemt. Belsatzars dood klinkt daarna als een griezelige waarschuwing voor alle godslasteraars. Al net zo opmerkelijk is Widmung, het doorgaans vooral lyrisch klinkende openingslied uit de cyclus Myrthen (op.25), dat hier als één extatische liefdesverklaring vol temperament wordt uitgezongen. Die aanpak gaat op voor alle gekozen liederen van Schubert, Schumann, Mendelssohn, Wolf, Loewe en Strauss. Het lente-enthousiasme van Mendelssohn (`Frühlingsglaube') is overweldigend, de uithalen (,,Habe dank!'') in Strauss' Zueignung hebben een Grote Zaal-waardig volume. Maar diens Allerseelen begint juist weer zeer intiem. Quasthoff laat romantisch lied voor romantisch lied het achterste van zijn tong zien. Dat vergt een zeer betrokken luisterhouding, en maakt opnieuw onvergetelijke indruk.

Thomas Quasthoff (bas-bariton) en Justus Zeyen (piano): A Romantic Songbook (DG 0028946450122)