Dwaas of te goeder trouw

Te goeder trouw

[...] Omdat wij in dit mediatijdperk een land met een vrije pers en vrijheid van meningsuiting zijn, biechten wij de wereld onze zonden op.

Velen zullen bij het zien van de recente oogst niet juichend opspringen en uitroepen: `Moet je de vruchten van het vrije onderzoek eens zien, wat een land!' De publicatie van de foto's en de rapporten die wij tot dusverre onder ogen hebben gekregen, wekt in volle oorlogstijd de razernij op van onze vijanden. Dat is gevaarlijk voor ons. Ergens in de toekomst zal een of andere terrorist getuigen dat de foto's van naakte, gemaskerde landgenoten hem definitief tot de jihad hebben gebracht. Toch kunnen wij hier niet omheen. In feite is dit schandaal een kleine metafoor van wat er in Irak gebeurt. Wát u daar ook van dacht, er voert nu geen weg meer omheen, alleen maar erdoorheen.

Het beste wat wij kunnen doen is wat wij hebben gedaan, en we hadden geen andere keus: toon deze zaken aan heel de wereld. Maak het weer goed, hervorm, herstel, veeg de mantel uit en verwijder. [...] Door onaangename waarheden uit te spreken, onthul je wel degelijk iets over jezelf. Je onthult dat je te goeder trouw bent. Je onthult dat je probeert het in orde te maken. Zo heel verschrikkelijk is dit niet. De minder snuggeren zullen dat misschien niet begrijpen, maar de slimmeren waarschijnlijk wel. En er zijn, Goddank, veel slimme mensen.

(Columniste Peggy Noonan in The Wall Street Journal)

Koloniaal gedrag

[...] Misschien is dit maar een klein gezwel dat zich heeft genesteld in de cultuur van de mensen die Abu Ghraib leiden. Maar neem even afstand. Kijk naar de geschiedenis. Stel je open voor de harde feiten over de aard van de mens, de lessen uit het verleden, de signalen die waarschuwen voor toekomstige misstanden.

Deze foto's laten zien hoe wij zouden kunnen worden naarmate de bezetting langer duurt, de woede en de verbolgenheid toenemen, terwijl de kosten blijven stijgen. Er is niets verrassends aan. Deze foto's tonen koloniaal gedrag, het verlagen van bezette volkeren, het beledigen van plaatselijke tradities, het vernederen van de overwonnenen. Ze zijn niet uitzonderlijk. Mutatis mutandis zouden het foto's kunnen zijn van meedogenloos optreden van de Nederlanders tegen de Indonesiërs, de Fransen tegen de Algerijnen, de Belgen tegen de Kongolezen. [...]

(Filmcriticus Philip Kennicott in de Washington Post)

Dwaas

[...] Het Amerikaanse volk lijkt in te zien hoe dwaas de bezeten roep van de media om zijn aftreden is. Volgens een peiling van ABCNEWS/Washington Post [...] beschouwen meer dan zes van de tien Amerikanen de incidenten van wangedrag als incidentele gevallen, en met een percentage van 69 tegen 20 menen de Amerikanen dat Rumsfeld zijn baan moet houden. Democraten steunen het aanblijven van Rumsfeld in een verhouding van bijna twee tegen één.

Rumsfeld moet nog wel een oplossing vinden voor twee dingen: de strategische consequenties en de rampzalige publiciteit die het gevolg is van het wangedrag van schurkachtige militairen – dat de propagandacampagne van de vijanden van Amerika in de kaart heeft gespeeld.

Zoals hij in zijn verklaring aantoonde [...] is de beschuldiging dat de strijdkrachten geprobeerd hebben het schandaal in de doofpot te stoppen, lasterlijk. Het leger heeft een gerechtelijk onderzoek ingesteld, dat heeft geleid tot een aanklacht tegen zes militairen. Bovendien heeft het een afzonderlijk onderzoek laten instellen door majoor-generaal Antonio Taguba dat de ontstellende verklaringen en foto's heeft opgeleverd die de wereld rond zijn gegaan.

In een gezonder politiek klimaat zouden alle Congresleden samen met Rumsfeld proberen de schade die deze toestand aan de oorlogsinspanning kan toebrengen, zoveel mogelijk te beperken. [...]

(Hoofdartikel Washington Times)

Grote armslag

... Na 11 september heeft een handvol functionarissen aan de top van het ministerie van Defensie en het bureau van de vice-president zich meester gemaakt van het Amerikaanse buitenlandse en defensiebeleid. Uit naam van de strijd tegen de terreur hebben zij systematisch de traditionele terughoudendheid ondermijnd waaraan dit land zijn goede naam in heel de wereld dankt. Bondgenootschappen, internationale instanties, normen en ethische conventies werden allemaal beschouwd als een luxe die in tijden van crisis kon worden gemist.

Binnen enkele weken na 11 september hebben hoge functionarissen in het Pentagon en het Witte Huis de campagne gestart om de armslag voor de Verenigde Staten zo groot mogelijk te maken. Zij hadden het speciaal gemunt op de Geneefse conventies, die het optreden in oorlogstijd reguleren. Donald Rumsfeld legde uit dat deze conventies niet van toepassing waren op het huidige ,,geheel van feiten''. Samen met zijn naaste medewerkers heeft hij zich hardnekkig ingespannen om gevangenen buiten het bereik van de Amerikaanse rechter en het internationale recht te houden, vermoedelijk om met hen te kunnen sollen zonder door die pietluttige regels te worden belemmerd. Aanvankelijk streed hij zowel tegen het leger als tegen Colin Powell, die erop stonden dat de gevangenen in Guantánamo de rechten kregen die de conventies voorschrijven. Op dat punt heeft hij ten slotte toegegeven, maar hij is blijven suggereren dat de protocollen achterhaald zijn. Vorige week zei hij nog eens dat de Geneefse conventies niet ,,exact van toepassing'' waren en dat het alleen maar vuistregels waren.

De conventies zijn niet vrijblijvend. Ze behoren tot de nationale wet, ze zijn ondertekend door de president en geratificeerd door het Congres. Dat Rumsfeld er een punt van maakt dat de leden van Al-Qaeda geen uniformen dragen en dus ,,onwettige strijders'' zijn, is begrijpelijk, maar daarover zou een militair gerechtshof een oordeel moeten vellen. In een oorlog die tientallen jaren kan gaan duren, kun je niet zomaar mensen aanhouden en voor onbeperkte duur opsluiten, omdat de minister van Defensie dat wil. [...]

(Columnist Fareed Zakaria in Newsweek)

Worsteling

[...] Dat de oorlog buiten de muren van de Amerikaanse gevangenissen in Irak heviger werd, had rechtstreeks gevolgen voor de misstanden die zich daarbinnen voordeden [...]. Heel de zomer en het najaar van 2003, toen gedetineerden in Abu Ghraib de mishandeling ondergingen die nu in de hele wereld berucht is, gingen de veiligheidssituatie in Irak en de behandeling van de Iraakse gevangenen gelijk op – in negatieve zin.

Amerikaanse functionarissen stonden onder toenemende druk om inlichtingen te vergaren ten behoeve van de oorlogvoering, maar zij werden gehinderd door een tekort aan troepen, het feit dat het niet lukte om een doeltreffend netwerk van informanten op te bouwen, en een verrassend bekwaam gevoerd verzet. In reactie hierop richtten zij zich op de situatie binnen de gevangenis. Thans, nu de verontwaardiging over de foto's van mishandelde gevangenen om zich heen grijpt, zullen de praktijken binnen de gevangenissen de opstand die zij hadden moeten neerslaan, misschien juist versterken.

[...](Het is) duidelijk dat er verband was tussen de toestand in de gevangenissen en de worsteling om een in toenemende mate vijandig land onder controle te houden. [...]

(Journalisten Scott Wilson en Sewell Chan in de Washington Post)