Rufus Wainwright indrukwekkend

`The gay lounge singer' wordt Rufus Wainwright oneerbiedig genoemd in de Engelse pers. Daarmee wordt de Amerikaanse zanger al te makkelijk afgedaan als een uit de kast gekomen novelty-act. Ongeacht zijn seksuele geaardheid is Wainwright namelijk een van de indrukwekkendste zangers die de popmuziek van nu rijk is. Zijn geëxalteerde stijl en zijn rijke referentiekader stellen hem in staat om klassieke thema's en complexe jazzschema's door zijn gedragen popsongs te verweven. Zo speelt Ravel's Boléro een belangrijke rol in het openingsnummer van zijn derde album Want One. Niet om te pronken met zijn kunde, maar omdat de cyclische structuur van Ravels grootste hit hem deed denken aan ,,een terugkerende nachtmerrie, die uitmondt in een merkwaardig gevoel van rust''.

Voor het eerst in de grote zaal van Paradiso hield Wainwright het publiek aan de stoelen genageld en dreef hij de spot met de gewijde sfeer: ,,Ik ben de enige popzanger die zijn optreden kan beginnen met het Agnus Dei en eindigen met Hallelujah.'' Zijn Dona nobis pacem diende als hemelbestormende introductie voor zelfgeschreven liederen waarin aardsere thema's werden aangeroerd als de karaoke-zangstijl van Britney Spears en de aangeboren invloed van zijn ouders, zanger Loudon Wainwright III en zangeres Kate McGarrigle.

Vergeleken bij zijn wulps georkestreerde cd's hield Rufus Wainwright het sober, achter de vleugel of alleen met akoestische gitaar. Alle aandacht ging uit naar zijn indrukwekkende stem, die zonder overdubs en studiotechniek wat lijziger en nasaler klonk dan op de plaat. De meest voor de hand liggende vergelijking is die met de in 1997 overleden Jeff Buckley, een zanger wiens talent Wainwright voordien niet wilde onderkennen omdat hij te vol was van zijn eigen carrière. Nu droeg hij het roerende lied Memphis skyline aan Buckley op en zong hij als eerbetoon aan Leonard Cohen uitgerekend diens Hallelujah, het nummer dat ook op Buckleys repertoire stond.

Behalve gedragen en serieus was het optreden soms lichtvoetig, met name in het nieuwe lied The gay Messiah, geïnspireerd door Mel Gibsons The Passion of Christ en volgens Wainwright `een protestsong die homo's en Jezus dichter bij elkaar brengt'. Hij beloofde om binnenkort met zijn begeleidingsgroep terug te komen, zodat de nummers in hun volle glorie gespeeld kunnen worden. Hier ligt een schone taak voor Crossing Border of een soortgelijk festival met een ruim budget, want met een volledig orkest moet Rufus Wainwright in staat worden geacht tot wonderen.

Concert: Rufus Wainwright. Gehoord: 8/5 Amsterdam.