Reigning Sound

De problemen bij de opname van de derde Reigning Sound-plaat leken niet te overzien: toetsenman weg, frontman Greg Cartwright al met één been buiten Memphis, zijn werkende vrouw achterna, en grenzeloze zelfkritiek die de band twee keer opnieuw de studio injoeg. Dat Too much guitar uiteindelijk toch een allesovertreffend Cartwright meesterwerk is geworden, doet zelfs de meest devote volgeling van de man die ooit The Oblivians leidde achterover slaan.

Hier wordt de definitieve brug geslagen tussen het legendarische garagegeweld van The Oblivians en de fijngevoeligheid van de vorige Reigning Sound-plaat. Liedjes die zich nooit meer uit je hoofd laten verjagen, zo briljant, maar nu in de rauwe productie van Memphis' dorpsgek Jay Reatard.

Het is wennen, niet elk lied is gebaat bij het knijperige transistorgeweld, maar de kwaliteit van de nummers, de bezetenheid van de band en de manische zang van Cartwright maken dat geen nummer onder de productie bezwijkt. Vaak blijkt die de juiste met een geluid dat stinkt naar kortsluiting, ongewassen mannen en duivelse geestdrift: garagerock op Olympisch niveau, smerig tot op het bot, met een hart van honing.

Too much guitar: In The Red/ Konkurrent