Kampioen

Dé kampioen van gisteren was eigenlijk niet Ajax, maar burgemeester Job Cohen, die tegen veel adviezen in ook het mijne besloot om de huldiging van Ajax op het Leidseplein toch doorgang te laten vinden. Hij kreeg gelijk, er waren slechts enkele kleine incidenten.

Een uurtje voor de wedstrijd tegen NAC had ik nog de donkerste voorgevoelens. Er hing al een opgefokte feeststemming rond de Arena met drinkende en housende Ajax-fans bij het supportershome. Nog een paar uurtjes doordrinken, dacht ik, en we gaan weer een avondje anarchie bij het Leidseplein beleven. Maar de supporters moeten de waarschuwing van de burgemeester dit is de laatste kans begrepen hebben. De enige wanklank was voor mij de nieuwe yell die ik op een spandoek zag en later ook hoorde: het gruwelijke `Campiejoden', samentrekking van `campione' en `joden'.

Eind goed al goed dus?

Ik wil de feestvreugde niet bederven, maar ik moet bekennen dat ik weinig opgetogen ben over dit kampioenschap van Ajax. Het was een nogal vervelend seizoen met slechts twee interessante wedstrijden. Ik betrapte me zelfs even op de gedachte of het nog wel zinvol is mijn seizoenkaart te verlengen. Ik doe dat wel, maar ik neem daarbij de waarschuwing van de burgemeester over: dit is de laatste kans.

Ajax is een kampioen zonder kleur en zonder persoonlijkheid. De ontwikkeling van het elftal stagneerde, en niemand heeft daar een goede verklaring voor, ook coach Koeman niet. De beste verklaring die ik kan vinden, is het verlies van Chivu, de Roemeense verdediger die na het vorige seizoen naar Italië vertrok. Een speler van klasse en een geboren leider in en buiten het veld.

Maar is het niet typerend voor het huidige Ajax dat we moeten rouwen om het vertrek van een verdediger? Zoals het ook typerend is dat een andere verdediger, de overigens voortreffelijke Maxwell, nu tot speler van het jaar moest worden verkozen. De uitblinker bij Ajax hoort, zoals vroeger, een aanvallend ingestelde speler te zijn.

Ajax was dit seizoen vooral sáái, een verwijt dat de ploeg voor het laatst decennia geleden gemaakt werd toen de verdedigend opererende Ivic coach was.

Als Koeman er ook het komend seizoen niet méér van weet te maken, voorzie ik intern bij Ajax de nodige bezorgdheid over zijn leiderschap. En zeker bij technisch directeur Louis van Gaal die geporteerd is voor een wat avontuurlijker soort voetbal.

Dat dit Ajax toch nog met een afgetekende voorsprong kampioen kon worden, zegt alles over het dalende spelpeil in de eredivisie. Ook NAC, dat vroeger onder Ten Cate zo sprankelend kon voetballen, bleek gisteren niet meer dan een matig, machteloos ploegje, zoals er zoveel zijn in de eredivisie.

Wat nu? Clubliefde bestaat niet meer onder spelers, dus zullen de Ajax-supporters met angst in het hart moeten afwachten wat er overblijft van dit toch al niet geweldige elftal. De meest gestelde vraag aan topspelers als Van der Vaart, Ibrahimovic en Maxwell was gisteren: ,,Blijf je?'' Hun antwoord luidde onveranderlijk: ,,Ik weet het nog niet.'' Ze hadden er nog aan kunnen toevoegen: ,,Wie betaalt bepaalt.''