Ajax' Máxima

Rafael van der Vaart liet de fans beneden voor de schouwburg even in de steek. Hij draaide zich om en keek in het gezicht van zijn vriendin Sylvie Meis. Vlak voor de camera begon het tweetal te zoenen. Het was een wilde zoen, ongecontroleerd getuit van de lippen, twee monden zoekend naar de juiste houding. Nederland mocht weten dat het hier echte liefde betrof.

De schoenen van de tortelduiven stonden op het camerasnoer, dat tijdens een live-uitzending van een huldiging de navelstreng van voetbalminnend Nederland is. Het tweetal smakte nog even door. Na het tijdelijke gebrek aan zuurstof zoog de aanvoerder zich weer vol met Amsterdamse lucht. Met zijn hand veegde hij langs lippen en wangen om de lippenstiftvlekken van Meis kwijt te raken.

Rafael van der Vaart had geen goed seizoen. Tijdens de kampioenswedstrijd stond hij met de bal voor een vrij doel. Hij schoot naast en over. Van der Vaart keek naar zijn medespelers, naar het gras, naar de bal achter het doel maar kon eigenlijk nergens een oneffenheid vinden. Hij sjokte maar weer terug naar het midden van het veld. Het was zijn seizoen niet, dan wil je je wel verstoppen in het volle haar van je vrouw.

Sylvie Meis speelt de rol van beschermvrouw met verve. Als vanzelfsprekend beantwoordt ze vragen terwijl Ajax zwaait naar het publiek. `Ik ben zielsgelukkig.'

Zielsgelukkig. Ze is niet hartstikke blij, ze voelt zich niet cool, niet `vet' of waanzinnig lekker. Nee, Sylvie is zielsgelukkig. Zielsgelukkig is een woord dat bij het koningshuis past. Sylvie is Ajax' Máxima. Vrouwen die het van hun onhandige mannen overnemen die soms `een beetje dom' zijn. Zo hielp ze haar Rafael vorige week ook door de uitzending van Barend en Van Dorp heen. Net toen de presentatoren een paar te moeilijke woorden gebruikten, fungeerde ze geraffineerd als bliksemafleider.

`Zij hep 't hele seizoen meegeleefd', zei Van der Vaart op het bordes. Meegeleefd? Ze stond zelf soms in het centrum van de aandacht. Meis is een jaar lang afgezeken in de stadions. Ze was de hoer uit Mokum. Bij iedere verkeerde bal van Rafael van der Vaart moest hij uit de kelen van vijandig publiek horen dat zijn meisje ongesteld was, soms ieder weekend, wat biologisch gezien toch niet mogelijk is. In de laatste maanden liepen Van der Vaart en Meis niet meer alleen over straat, er was permanente bewaking in de buurt.

Met de allure van Meis in de buurt krijgt de kampioensschaal de vorm van een beduimeld dienblad uit een bruine kroeg waarop bitterballen en fletse augurken prijken. Als je dit monster boven je hoofd houdt, word je vanzelf kampioen van de armoede. Bij een mooie huldiging hoort een mooie prijs. Nederland staat bol van de ontwerpers, ons overgemodelleerde land is op de tekentafel afgemaakt. Kan niemand een sierlijke kampioensbeker fabriceren?

Verwachtingsvol kijk ik ieder jaar uit naar het uitreiken van de FA Cup in Engeland. Je kunt die cup vullen met champagne, dan hoef je niet zoals Ajax te hannesen met een te grote fles die eigenlijk alleen bij de Formule 1 op het podium moet spuiten. Een voetbalkampioen verdient een beker. Uit een beker kun je drinken, van een schaal moet je eten en dat doen kampioenen pas later op de avond.

Ik ben vooral gecharmeerd van het deksel van de FA Cup. Het kleinood is nog gewilder dan de beker zelf. Iedere voetballer in Engeland wil dat zilveren puntje als hoedje op zijn hoofd. Het deksel staat Sylvie Meis uitstekend. Tong uit de mond, een beetje loensen, hangend om de schouder van je voetbalvriend. Van der Vaart mag van mij op transfer naar Engeland.