Reddingsplan voor Alitaliaschiet tekort

Het is moeilijk te begrijpen waarom Italië de overeenkomst met de vakbonden over Alitalia viert als een overwinning. Het `reddingsplan' zorgt alleen maar voor een verlenging van het lijden. In zijn huidige vorm is de Italiaanse nationale luchtvaartmaatschappij ten dode opgeschreven. De beste uitkomst voor de bedrijfstak – sluiting en liquidatie – is politiek onhaalbaar. De vraag is dus wat er uit de boedel gered kan worden.

Het is niet zonder meer slecht als Alitalia in een of andere vorm blijft voortbestaan, zoals bij Swissair en Sabena. Alitalia heeft overwogen zichzelf in tweeën te splitsen – een `goed' bedrijf met een afgeslankte luchtvaartmaatschappij en een `slecht' bedrijf waarin de rest van de boedel wordt opgenomen. Het gezonde bedrijf zou proberen kapitaal op te halen, om de weg te plaveien voor een fusie met Air France en KLM.

Het zou bij zo'n operatie van groot belang zijn dat het levensvatbare bedrijf aan echte marktdiscipline wordt onderworpen, dus zonder akkoordjes met de overheid. Maar het is onwaarschijnlijk dat Alitalia aan zijn eigen lot wordt overgelaten. Eén reden is dat het concern vermoedelijk snel ten onder zou gaan als dat zou gebeuren. De brandstofprijzen stijgen. De concurrentie neemt toe. Zelfs goedkope maatschappijen als Ryanair en Easyjet moeten alle zeilen bijzetten.

Een waarschijnlijker uitkomst is dat het Alitalia ook in zijn gereconstrueerde vorm niet lukt de kosten terug te dringen. De regering zal proberen de concurrentie buiten de deur te houden. Dat lijkt een soort overwinning voor de nationale belangen, maar het buiten de deur houden van de concurrentie – en het hoog houden van de vluchttarieven – is daar een merkwaardige interpretatie van.

Om Alitalia in welke vorm dan ook te laten overleven zijn een stevig bestuur, realiteitszin van de vakbonden en de bereidheid van Rome om afzijdig te blijven vereist. Aan geen van die voorwaarden wordt nu voldaan.

De meest voor de hand liggende `oplossing' is een fopspeen die slecht is voor de bedrijfstak en op de lange termijn niet tot een levensvatbare luchtvaartmaatschappij leidt. De Europese Commissie moet op haar tellen passen.

Onder redactie van Hugo Dixon.

Voor meer commentaar:

zie www.breakingviews.com.

Vertaling Menno Grootveld.