Dom doch doelmatig

Net als een reclame-uiting hoeft een clip niet van onvergetelijke, onvergankelijke schoonheid te zijn om toch zijn werk te doen. Want hoewel de clip het volgens vele beschouwers wint van de verwante videokunst, hebben we het hier nog altijd over een toegepaste kunstvorm, tegenover de autonomie die de onvervalste videokunstenaar zich permitteert. Die moet lijdzaam accepteren dat zijn werk nog niet een fractie van het bereik, en de budgetten, heeft die de clip-economie ten deel valt.

Mede door dat toegepaste karakter past de clip immers zo mooi bij de popmuziek, een kunstvorm die het moet hebben van de eeuwigdurende spanning, of misschien wel synergie, tussen commerciële dwang en artistieke zeggingskracht. De synergiebonus bestaat in het ideale geval uit gigantische verkoopcijfers enerzijds en respect van de smaakmakende gemeente anderzijds. Al kunnen beide ook andere oorzaken hebben dan puur artistieke kwaliteiten, want waneer maakte Madonna haar laatste echt goede plaat en hoeveel krantenkolommen zijn er sindsdien niet over haar volgeschreven?

Madonna zorgt er tenminste voor dat haar clips doorgaans de moeite waard zijn, ook los van de ingebouwde shockeffecten. Toch kunnen ook domme clipjes bij irritante nummers hun doel bereiken. Het filmpje bij `Cha Cha Slide' van DJ Caspar is er een mooi, of nou ja, in ieder geval doelmatig voorbeeld van. Om te beginen ziet Caspar, of althans degene die de voornaamste vocale partij meelipt, er al niet uit: hij is iets te oud en iets te gezet om voor popster door te kunnen gaan. In zijn clipje figureren bovendien hiphop-achtige types met het soort oversized spijkerjasjes die vijf jaar geleden in die scene populair waren, maar waar je nu echt de blits niet meer mee maakt.

Dat is de crux van de clip niet, want die zit erin dat alle clipbewoners in navolging van onze Caspar aan het dansen slaan. Het hele straatbeeld wordt steeds dichter bevolkt met mensen die de danspasjes van de ster nadoen, en nog aardig synchroon ook. Zelfs de leden van de televisieploeg die dit `flash mob'-achtige fenomeen verslaan, verzaken hun journalistieke verantwoordelijkheden en gooien de beentjes in de lucht.

Het is een boerenslim, voor de hand liggend idee, maar op de een of andere manier is 't zo pakkend dat je blijft kijken en kijken, en hopen dat 't tussen de datingshows en de roddelrubrieken die op de clipzenders voor journalistiek doorgaan weer eens langskomt. Mooi, artistiek verfijnd, van eeuwigheidswaarde: daarvoor moeten we wachten tot er weer andere clips het scherm passeren. Voorlopig blijven we liefst even hangen bij het domme vermaak van DJ Caspar. Ook dat is tenslotte popmuziek.