De terreur van de eeuwige jeugd

Normaliter begint bij aankomst op het schoolplein de daghandel in kinderen: wie wil bij wie spelen, hoe laat moeten ze waar opgehaald worden, en hoe regel je alsnog een speelkameraadje voor de winkeldochter die anders helemaal alleen – of, nog erger, met broertje of zusje – de middag zal moeten doorbrengen. Deze keer klonk er echter keiharde kinderhouse uit de gymzaal. Ik vond een plekje tussen de andere neusplatdrukkende ouders aan de ramen en zag dat er een optreden van een viertal strak dansende artiesten plaatsvond. Da's weer eens wat anders. Navraag bij de moeder die altijd het best op de hoogte is, leerde dat de band `Chips' heette, en dat dit de traktatie was van een meisje uit een van de kleuterklassen. Had haar vader geregeld, een bekende DJ en hitproducer. Amsterdam-Zuid rocks!

Na een vruchteloze Googlezoektocht (er bestaat geen band die Chips heet) kwam ik er eindelijk achter dat de correcte spelling `Ch!pz' is. Nog nooit van gehoord, en mijn kinderen ook niet. Dat laatste komt natuurlijk doordat ons TV-beleid geheel uit volkorenbrood met pindakaas is samengesteld, met Fox Kids als verboden terrein. Het gaat om een succesvolle groep. Ik zie net op het internet dat de nieuwe single `Captain Hook' deze week op 18 in de top 40 is binnengekomen. Maar dat neemt niet weg dat ik zonder dit schoolconcert nooit van hen gehoord zou hebben, ondanks mijn pogingen een beetje bij te blijven via de drie muziekzenders. Ik word oud.

Oud. Als ik op straat om me heen kijk zie ik overal mannen die uit alle macht proberen niet oud te worden. Ze zijn van de babyboomgeneratie, die de laatste jaren overal de schuld van krijgt, en ook ik ben allerminst van plan een lans voor hen te breken. Zij hebben in hun jaren zeventig bedacht dat alleen de jeugd telt, en proberen nu wanhopig uit deze zelfgegraven val te blijven. Moet je ze zien lopen met hun spijkerbroeken en geverfde haren. Als ze niet zitten te zeiken over de muziek van de Doors staan ze wel te dansen op housemuziek, wat een verschrikking. Ik ben altijd extra aardig tegen hun ex-vrouwen, van tientallen meters herkenbaar aan de verlaten-vrouwenogen waarin de vlam van een total-loss ego flakkert, omdat het ze niet lukte om jong te blijven. Heb meelij met hun relationeel gestoorde kinderen, voor wie vader altijd een `vriend' heeft willen zijn, en nooit een vader. Een vriend die tenslotte om begrip smeekte voor het feit ,,dat hij toch echt voor zijn eigen geluk moest kiezen'', en dus moeder en kinderen in de steek liet. How can people be so heartless?

De terreur van de eeuwige jeugd, ik doe er mooi niet aan mee. Ik ben van plan elk jaar een jaartje ouder te worden, dat moet toch lukken.

Misschien is het mijn geluk geweest dat ik mijn eerste kind kreeg toen ik nog niet eens aan het begin van een carrière stond. Hoe dan ook, ik heb vanaf dag één genoten van het feit dat ik verantwoordelijk was voor dit ventje. Een weldadige rust overviel mij. Geen frustraties van de categorie `ik kan niet meer doen waar ik zin in heb' – ik wilde helemaal niet voor mezelf kiezen, alleen voor hem. Verantwoordelijkheid beklemt niet, het maakt vrij, vrij van onzin. Ik heb dit vaak voorgehouden aan vrienden die klaagden over hun werk. Was dit nou de baan voor hen? Wat wilden ze eigenlijk bereiken in hun leven? Inderdaad moeilijke kwesties, maar als je een kind hebt, besef je opeens dat het in de eerste plaats om brood op de plank gaat, en dat de rest luxe is.

Tjezus wat ben ik burgerlijk! – of ben ik misschien een hippe vertegenwoordiger van een nieuwe trend? Ik hoop het.

De relativiteit van `iets bereiken in je leven' werd mij een jaar geleden nog eens extra ingewreven toen we het huis van mijn overleden oma moesten leegruimen. Wat een mens niet allemaal verzamelt in een leven. Honderd jaar aan boeken, vakantiefoto's, souvenirs en spulletjes. Achter elke kastdeur een volgende collectie getuigen van haar leven, allemaal dingen waarvan het bestaansrecht twee weken eerder nog vanzelfsprekend was geweest omdat ze van mijn oma waren, omdat ze stuk voor stuk hoorden bij iets wat zij ooit gedaan of meegemaakt had. Maar toen, in haar lege flat, waren ze voor 99 procent verworden tot nutteloze zooi, die net zo goed willekeurig in haar huis gegooid had kunnen zijn. En zo stonden we haar leven in de vuilcontainer te gooien, en nergens was redding. Ontluisterend, maar daar zit ook de les: je zult het nu en hier goed moeten doen.

Intussen klaagt mijn oudste zoon over hoe druk ik het heb. Hij heeft twee weken vakantie, en ik zit de hele tijd te schrijven, te emailen, of ik ben weg. Ik heb geen tijd om een spelletje met hem te spelen – ik reageer soms niet eens op zijn vragen! Het redactiewerk voor Dit Was Het Nieuws is namelijk weer begonnen, wat zwaar aanpoten is voor mij, naast de dagelijkse activiteiten. Tot nu toe heeft elk seizoen (dat maar zes weken duurt) geleid tot ruzie met M, die inderdaad verdomd weinig heeft aan een permanent grappenschrijvende zombie in huis.

Ik kan er ook niets aan doen, televisie gaat voor alles.