Beta Band

Het heeft even geduurd, maar The Beta Band heeft op zijn derde album, Heroes to zeros, eindelijk het groepsgeluid dat ze lang als `identiteitscrisis' afdeden omhelst, en wel zo dat er prompt een ferme verfijning is doorgevoerd. Het mateloze geplunder van oude jaren tachtig elektronica is gestaakt en eindelijk heeft de band het lef alles op de compositie te gooien. Werkt wonderwel. Na het vertrek van medeoprichter Lone Pigeon is de betere waanzin sowieso voorgoed uit de band verdwenen en de talenten die resten zijn juist vanaf het begin geobsedeerd geweest door broze harmonieën, oude sixties West Coast pop en druilerige tendresse. Geen ingrediënten om al te fier mee te experimenteren, maar voorkeuren die je naar perfecte popmuziek zouden moeten leiden. Op Heroes to zeros staan veel mooie, licht bevreemdende liedjes, en enkele briljante. Dat de Beta Band af en toe bijna klinkt als Crowded House is dan ook, geloof het of niet, pure winst.

Heroes to zeros

****

Regal/EMI