Adu

PSV aast op het veertienjarige supertalent Freddy Adu. De revelatie van de Amerikaanse profliga heeft wel iets met Holland. Wat heet: hij heeft iets met de ingewanden van een Hollands meisje. Adu is verliefd op de Nederlandse tennisbelofte Stéphanie Herz (14). In de liefde zijn, zoals we allen weten, altijd zaken te doen. En dus sprak PSV eerder al met de op zijn achtste naar Amerika geëmigreerde Ghanees.

Voorzitter Harry van Raaij: ,,Onze scouts zijn hem heel intensief blijven volgen. Er zijn enkele raakvlakken. Ook wij hebben nauwe banden met Nike, en Philips is de sponsor van het Amerikaanse voetbal. Mijn opvolger Westerhof was als Philips-topman nauw bij dat contract betrokken.''

Manager Frank Arnesen: ,,Ik weet niet of het gaat lukken. Zelfs als Adu gaat samenwonen met Stephanie Herz krijgt hij niet zomaar een werkvergunning. Hij is namelijk nog geen achttien. Verhuren aan een Belgische club? Ik weet niet of het kan. Maar het is het proberen waard.''

Kinderarbeid, in Eindhoven zitten ze er niet mee. PSV is tenslotte een gepriviligieerde partner van Nike. En het is een club met een verleden in jongensromantiek: Fons S. Toch had ik van Harry van Raaij niet verwacht dat hij zo soepel zou omspringen met het opportunistische gepluk in het leven van een minderjarige. Al helemaal niet aan de vooravond van zijn retraite. De glorie van Harry ligt achter hem, en hij weet dat als geen ander. Sterker: hij draagt zijn nakende afscheid met een welhaast geprogrammeerde weemoed. Eerst boekhouder van Philips, later boekhouder van PSV, nu boekhouder van zijn eigen gemoed. Fransen zeggen: il faut le faire.

Toch een boekhouder met een hart. Juist daarom zou ik zeggen: laat Adu nog een tijdje in Amerika, mijnheer Van Raaij. Niet dat de lookalike van Pelé er in het land van Rumsfeld beter van wordt, maar een enkele keer gaat moraal voor succes. Mag je ook denken van Eindhovense baronieën die met wijwater in de broek zijn geboren. Van Raaij is trouwens als preses van een voetbalclub altijd een sui generis geweest. Commercie met een ondergrens, succes met fatsoen, euforie met meer ontroering dan ballen. PSV olé, maar wel in de begrenzing van andermans geluk.

Zo heb ik er niet veel gekend, in het casinogezelschap van de eredivisie. Waar alles fladdert, van moraal tot overtuiging, van Benk Korthals tot Henk Kesler. Waar status een John de Mol-factor is geworden, niet eens een illusieloze wereld van beschaafde gezellen met een ideaal. Harry was mijn ideaal: krom geboren, verweesd, en toch tegenmacht voor de lugubere lichtheid van het bestaan in en rond een stadion.

Ik ben hem nu kwijt.

Je aast niet op een jongen van veertien. Zoals je ook niet aast op een meisje van veertien. Je verplaatst geen kind over oceanen heen met de belofte van dollars en platte tv-schermen. Of met de lokroep van een bal gehakt en stamppot. Laat staan van een Opel. Wie niet ouder is dan de baarmoeder van zijn moeder laat je met rust. In de verkeerde handen van Nike, jawel, maar dat moet Nike dan maar met zichzelf proberen te accorderen.

Ik ben geneigd om PSV niet langer een club van fatsoen te noemen. Dat doet mij pijn, want ik hou van Guus Hiddink die zijn leven lang een pantoffelheld van normen en waarden is geweest. De mens eerst, dan de bal. Zo dachten Guus en Harry er ook over. Nu weet ik weer: de mens heeft niets anders te bieden dan de mens verraad.

Harry en Guus, wat pasten ze samen mooi in het plaatje van de gekoesterde idylle. Stijl, klasse, emotie, uitwisselbare gewetens. Niets hoefde, alles mocht, maar dan wel binnen de grenzen van een provinciale sociale controle, van een hoger gestemde PSV-charter.

Veertien jaar en alreeds loslopend wild, je verwacht het in Zwolle, in Brussel en in Milaan, maar niet in Eindhoven. Edoch: Harry wil nog één kunstje laten zien. Ik weet dat hij kinderen heeft, ik weet dat hij dagen van een groot verdriet heeft gekend, ik weet ook dat hij een christen is, in geloof en in belijdenis. Maar ik zou vandaag niet de Harry van Raaij willen zijn die jacht maakt op een kind.

Er is een schizofrenie die je aan ene Rumsfeld overlaat, meneer Van Raaij. Allicht kent Eindhoven ook zijn Irak-gangers. In de hoop weer eens kampioen te worden? Desnoods van de barbarij. Dat lukt dus nooit meer, zonder Harry van Raaij.