Filmster

Er gaat niets boven het leven van een filmster.

De filmster is de enige publieke persoonlijkheid die zonder vervelende verplichtingen van zijn roem kan genieten. Hij hoeft niet voor zijn fans te verschijnen, nergens staat dat hij rekenschap moet afleggen over zijn daden. Hij is filmster, dat is genoeg. De lasten van de roem zijn niet voor hem, maar voor de beroemde politicus, vorst, zakenman of kunstenaar.

Wat een heerlijk bestaan.

Ik stond gistermiddag een poosje voor het Pulitzer Hotel op de Prinsengracht te kijken. Om mij heen zo'n vijftig mensen, vooral opgewonden jongeren, wachtend op een van de sterren uit de Amerikaanse speelfilm Ocean's Twelve, die dezer dagen voor een deel in Amsterdam wordt opgenomen. Het etensuur naderde, maar er viel geen ster te bekennen. Toch schenen niemand minder dan Brad Pitt, Matt Damon en George Clooney zich ergens in de ingewanden van het hotel te bevinden.

Ik vroeg me af of ik een van hen in de Damstraat zou herkennen als ik per ongeluk tegen hem opbotste. Ik vreesde van niet. En zeker niet als ze de camouflage van de moderne mannelijke filmster droegen: baseballpetje en zonnebril. Vooral Brad en Matt dragen dat als ik ze van de trappen van het Amstel Hotel zie flitsen in een of ander tv-journaal.

De fans om mij heen werden onrustig.

,,Naar de achterkant!'' gilde iemand, en toen golfde de meute onder aanvoering van enkele persfotografen de hoek om en de Reestraat in, aan het einde waarvan zich het restaurant van het Pulitzer bevindt. Een duur restaurant waar je nooit meer dan zes mensen tegelijk ziet eten. De deur stond open, de filmvogels waren al met een snelle auto over de Keizersgracht weggevlogen.

Flauwe mensen.

Waarom zou je je als filmster niet even laten zien als je weet dat je bewonderaars een hele middag op je staan te wachten? Even zwaaien, een praatje maken, een handtekening uitdelen, daar gaat toch geen filmster dood van? Het lijkt me alleen maar een prettige onderbreking van een vervelende dag met eindeloze wachttijden want filmen is wachten.

Maar misschien is de filmster wel bang geworden van het gewone leven. Alles wordt altijd voor hem gedaan. Zijn vliegtickets, zijn hotelreservering, zijn kleding, zijn eten en drinken hij heeft er geen omkijken naar. Op zijn werk hoeft hij alleen maar de teksten uit te spreken die anderen voor hem hebben bedacht. Elke beweging wordt hem voorgeschreven.

Zijn enige zorg is: krijg ik Julia Roberts vanavond nog in bed?

Of doe ik onze filmhelden nu groot onrecht? Een beetje wel, misschien. Het zijn niet voor niets vaak zulke neurotische, tot zelfdestructie neigende mensen. Mia Farrow heeft eens verteld hoe hardvochtig zelfs een zachtaardig lijkende regisseur als Woody Allen tegen zijn acteurs kan optreden. ,,Het lijkt wel een soap opera'', brieste Allen tegen actrice Geraldine Page tijdens de opnamen van Interiors, ,,zoiets zie je op de televisie op een doordeweekse middag''.

Maar toch, als ik een reïncarnatiewens mag doen: een jaartje filmster graag, en liever samen met Julia Roberts dan met Brad Pitt.