Daniel Craig

Het nieuwste Britse sekssymbool heet Daniel Craig. Hij krijgt in `The Mother' een relatie met een vrouw van boven de zestig.

Sommige mannen zijn geboren om te neuken. En Daniel Craig speelt zulke mannen met overtuiging.

In de eerste scène van Love is the Devil (1998) valt hij door een daklicht in het atelier van Francis Bacon. Hm, zegt de schilder, ,,jij bent ook niet zo'n beste inbreker. Kom mee naar bed, dan kun je krijgen wat je wilt.'' In Sylvia (2003) is hij Ted Hughes, de dichter die een verheven liefde koestert voor dichteres Sylvia Plath, maar intussen alles grijpt wat een rok aan heeft. En in The Mother, deze week in première in Nederland, onderhoudt hij een buitenechtelijke relatie met een vrouw, maar heeft hij aan een enkele vraag van haar moeder genoeg om met háár te vrijen.

Craig speelt meestal een man met zijn handen in zijn zakken. Een bloke, zoals de Engelsen dat noemen. Een gozer, zouden wij zeggen. Niet mooi, maar rauw. Nooit al te intelligent, hooguit boerenslim. De geur van zweet, de schaduw van een baard. Met een scheve neus, scheve tanden en scheve ogen – mooie scheve ogen.

Soms, in The Mother, als je met je ogen knippert, denk je dat je die andere Britse acteur ziet, Rhys Ifans, in zijn rol van klunzige huisgenoot van Hugh Grant in Notting Hill (geregisseerd door Roger Michell die ook The Mother maakte). Craig, al aangeduid als nieuwste Britse sekssymbool, is duidelijk opwindender dan zijn vriend Ifans, die volgens de roddelpers Craig aan diens huidige vriendin hielp, supermodel Kate Moss. Craig zou Moss acteerlessen hebben gegeven.

Zoals de meeste Britse acteurs is Daniel Craig (geboren in 1968, in Chester ) zowel in het theater als op de televisie als in films te zien. De eerste rol waarmee hij de aandacht op zich vestigde was de met prijzen overladen tv-serie Our Friends in the North (1996) over een vriendenclubje dat wordt gevolgd van de jaren zestig tot de jaren negentig. Craig zelf kreeg enkele prijzen als beste acteur voor de films Love is the Devil, Trench (1999) en Some Voices (2000).

Omdat Nederlandse distributeurs nog maar mondjesmaat Engelse films importeren, kent het grote publiek in Nederland Craig eigenlijk alleen van twee Amerikaanse films waarin hij speelde. In Tomb Raider (2001), de eerste film die werd gemaakt naar het computerspel Lara Croft, was Craig de onbetrouwbare, maar niet onsympathieke archeoloog die met Croft nu eens concurreert, dan weer flirt. In Sam Mendes' Road to Perdition (2002) was hij de verwende zoon van gangster Paul Newman. In zijn opvliegendheid vermoordt hij net de verkeerde en laat daar vervolgens een ander (Tom Hanks) voor opdraaien.

Dat waren zeker geen slechte rollen, maar nooit zo interessant als die in Some Voices waarin hij met bewonderswaardige terughoudendheid de schizofrene Ray speelt. Of die van de promiscue klusjesman Darren in The Mother. Je kunt alleen maar hopen dat het grote publiek Craig ook in die rollen zal ontdekken.

    • Bas Blokker