Rommelige Von Bondies hebben drie goede liedjes

Een geweldige drummer maakt nog geen geweldige rockband. The Von Bondies uit Detroit beschikken over zo'n geweldenaar, die met zijn drie trommels en één bekken een donderend geraas veroorzaakt dat op zijn plaats zou zijn geweest bij The Stooges, The Cramps of elke andere topclub uit de eredivisie van de garagerock.

Deze Don Blum is een aanwinst voor de overige drie Von Bondies, die er prat op gaan dat ze bij de oprichting vier jaar geleden nog geen instrument vast konden houden. Zoiets past bij de punk-uitgangspunten van `the huge, moody mess' die ze op het podium willen aanrichten, maar het doet pijn om gitariste Marcie Bolen met haar priegelige naaimachinevingertjes aan haar robuuste Gibson SG-gitaar te zien plukken. Bassiste Carrie Smith en zanger/gitarist Jason Stollsteimer brengen het er beter van af, maar hun muziek blijft een aandoenlijk rommeltje waarin soms een melodielijn of iets van een opwindend refrein te ontwaren valt.

De tragiek van The Von Bondies is dat ze recentelijk vooral in het nieuws kwamen omdat Stollsteimer in de Detroitse club Magic Stick meedogenloos in elkaar werd geslagen door Jack White, de zanger/gitarist van de veel beroemdere White Stripes en de producer van het Von Bondies-debuut Lack Of Communication uit 2001.

De aandacht voor het nieuwe, gepolijstere album Pawn Shoppe Heart werd geheel door de affaire ondergesneeuwd, te meer nadat Stollsteimer een foto op internet publiceerde van zijn gehavende hoofd. Jack White kwam in de rechtzaal weg met een boete van 500 dollar en een cursus zelfbeheersing, en kon met opgeheven hoofd verkondigen dat een man nu eenmaal zijn eer moet verdedigen. Op welke manier hij in zijn eer zou zijn geschonden, bleef in het midden.

Hoewel het lied er al eerder was, zingt Jason Stollsteimer heel toepasselijk I'm a broken man, this here is my broken band. Met Broken man, C'mon c'mon en de cynische ode aan het groupiedom Mairead beschikken The Von Bondies over drie sterke liedjes, die tactisch werden verdeeld over een repertoire dat vooral uit variaties op de overbekende drie-akkoordenschema's bestond.

Onderscheidende factoren waren de stuwende drums en Stollsteimers galmende en overslaande stem, die eerder herinnert aan de pompeuze jaren tachtig-hardrock van The Cult dan aan hippere rockhelden. Dankzij die galm moeten The Von Bondies in staat worden geacht om binnenkort het Haagse Parkpopfestival te bespelen, maar muzikaal bieden ze veel gerommel en weinig wol.

Concert: The Von Bondies. Gehoord: 1/5 Melkweg Max, Amsterdam. Herhaling: 27/6 Parkpop, Den Haag, 29/6 Tilburg, 30/6 Paradiso, Amsterdam.

    • Jan Vollaard