Oranje

De Stichting Spieren voor Spieren brengt volgende week een bijzonder boek uit, getiteld Jongensdromen unieke portretten van het Oranje-elftal. Het boek bevat foto's van spelers van het Nederlands voetbalelftal die een slapende houding aannemen. Niet omdat zo'n houding kenmerkend voor het Nederlands elftal zou zijn hoewel – maar omdat veel jongens voetbaldromen koesteren, zelfs zij (of juist zij) die een spierafwijking hebben.

Naast elke foto staat een korte tekst over de gefotografeerde speler. Een aantal auteurs was hiervoor uitgenodigd, onder wie ook ik.

De Stichting Spieren voor Spieren is in 1998 door de voetbalcoach Jan Reker opgericht, mede op initiatief van de Oranje-spelers. Het hoofddoel is fondsenwerving voor wetenschappelijk onderzoek naar spierziekten. Een goed doel dus. In het comité van aanbeveling zitten mensen als Frank Rijkaard, Rinus Michels en Ruud Gullit. Onder aanvoering van Frank en Ronald de Boer zetten de spelers zich al menigmaal in voor de stichting.

Ook in het geval van Jongensdromen leek er aanvankelijk geen vuiltje aan de lucht. Het was een idee van Lucas Mol en Edward Stolze van het reclamebureau Being There, die samen met fotograaf Jaap Vliegenthart aan de slag gingen voor Spieren voor Spieren.

Voorwaarde bij dit soort projecten is dat iedereen belangeloos meewerkt. In dit geval zal alleen de boekhandel iets aan de verkoop van het boek verdienen.

Elke auteur mocht zijn `eigen' voetballer uitkiezen. Ik koos blindelings voor Clarence Seedorf, mijn penalty-idool. Ik stuurde mijn tekstje op, waarna ik van een tussenpersoon te horen kreeg dat Seedorf misschien zou vallen over enkele ondeugende passages. We zouden wel zien.

Vorige week meldde de uitgever, de Arbeiderspers, mij dat één zinnetje geschrapt was. In mijn stukje had ik Seedorf laten dromen over de EK-finale in Portugal waar hij de beslissende strafschop moet nemen. ,,Toch jammer dat God hem niet een beter schot heeft gegeven'', droomt Seedorf. Had Seedorf daartegen soms bezwaar gemaakt? Nee, verzekerde men mij (en ik geloof dat ook), Seedorf had de tekst niet eens gelezen. Hij deed helemaal niet mee aan het project. En Edgar Davids en Patrick Kluivert deden ook niet mee.

Daar keek ik wel even van op. Iedereen deed mee behalve deze drie. Was het een gezamenlijke boycot? Nee, bezweert Lucas Mol mij, het is zo gelopen. Seedorf was te laat gearriveerd in het trainingskamp voor de fotosessie. Hij had wel beloofd dat hij nog zou bellen, maar dat heeft hij nooit gedaan. Kluivert kwam niet opdagen voor een fotosessie in Barcelona. Bij een hernieuwde poging enkele weken later liet hij weten dat hij andere dingen aan zijn hoofd had. Davids zei botweg tegen de mensen van Being There dat hij `voor Spieren voor Spieren niet uit de kleren ging'. Verzekeringen dat dat ook helemaal niet hoefde, konden hem niet vermurwen.

Seedorf, Davids, Kluivert. Ach ja, we zijn wel wat van hen gewend.

Waarom dat ene zinnetje eruit moest als Seedorf toch niet meewerkte? Niemand kan het me precies zeggen. Het doet er ook niet toe, denk ik, al blijf ik er wel bij dat God hem best een beter schot had kunnen geven.