Aerosmith

Zelfs de loyaalste fan van de hoogbejaarde rockband Aerosmith (ik ben er een), fronste toch even de wenkbrauwen bij de aankondiging van het album Honkin'On Bobo. Een album vol covers van klassieke rock 'n' roll-deunen zou het worden, en meestal is een dergelijk saluut aan oude helden voor hardrockbands het definitieve begin van het einde. Maar daar Aerosmith al decennia lang de wetten van het menselijk lichaam, de codes van de rock én de nukken van de godin van de roem tart, lijkt `een definitief einde' van deze band even ver weg als de dood van de Stones.

Honkin' On Bobo als een feestelijk tussendoortje beschouwen lijkt me dan ook het meest realistische perspectief, want het speelplezier van Tyler en Perry is weer groots en meeslepend. De band weet een Black Crows-achtige schwung neer te zetten zonder in seventies-cliché's te vervallen, en vooral gitarist Perry (o zo onderschat in vakkringen) speelt gedienstiger dan ooit. De onverslijtbare strot van Tyler past natuurlijk geweldig bij lome rock 'n' roll-klassiekers en vintage bluesrock. Als je deze leeftijdloze rockers zo liefdevol en stevig de tradities hoort huldigen, kun je eigenlijk al niet meer wachten tot de volgende studioplaat met eigen werk.

Honkin'On Bobo; Columbia/Sony