Nette schoenen

Spunk-columnist Raoul de Jong (20) heeft nieuwe schoenen, deze week. En man, wat glimmen ze.

,,Ja, heel leuk hoor Raoul'', zegt mijn moeder, terwijl ze naar de kleren kijkt die ik heb gekocht van het geld voor mijn twintigste verjaardag. ,,Maar zeg nou eens eerlijk, vind je zelf ook niet dat het tijd wordt voor andere schoenen?'' Misprijzend wijst ze naar de grote zwarte gympen aan mijn voeten, van die Ethnies. Doet ze al sinds mijn dertiende en zoals altijd brom ik boos dat ze gewoon lekker zitten, dat de hele wereld dit soort schoenen draagt en dat ze dat gewoon niet snapt omdat ze 45 is. Toch heeft ze stiekem wel gelijk dit keer. Bij deze nieuwe levensfase horen nieuwe schoenen. Nette schoenen namelijk.

Ik vind ze op een middag in de winkel waar ik werk. Als ik op een krukje de bovenkant van de kast sta schoon te maken. In een hoekje, achter een doos, onder een dikke laag stof. Twee nette, zwarte, leren schoenen. Oogverblindend glimmend als ik er een doekje over haal. Zo goed als nieuw, maar toch minstens zestig jaar oud. Alsof Fred Astaire er gister nog op heeft staan dansen. Ik pas ze voor de spiegel. Twee glimmende dingen onderaan mijn benen. Hele lange voeten ook ineens. Stelt alles wat ik aan heb in een ander daglicht. Weet niet wat ik hier nou van moet vinden. ,,Wauw!'' roept Bella vanachter de toonbank, ,,net een echte man ineens!''

Tasje met mijn gympen in de hand, nette schoenen aan mijn voeten, sta ik een beetje wijfelend in de deuropening. Bang dat iedereen gaat lachen. Als geen van de passerende mensen echter opkijkt, acht ik het veilig om naar mijn fiets te lopen. Tik. Tak. Tok. De schoenen tikken als je loopt. Niemand heeft het door. Met een snelle beweging open ik het slot van de fiets, stap op en kom keihard terecht op de stang tussen mijn benen. Nette schoenen zijn glad.

Als dit een film was klonk nu dat muziekje uit Turks Fruit. Dooie Mus heet het geloof ik, wat ik altijd een beetje vreemde titel heb gevonden, want het is een vrolijk muziekje. Maar goed, dat muziekje dus en aangezien dit geen film is, fluit ik het muziekje maar. Omdat het vast een heel mooi beeld zou opleveren als dit wel een film zou zijn: mij voor het eerst met nette schoenen op de fiets door Amsterdam. Dan zat Carice van Houten achterop en vroeg ik ,,ben je gelukkig?'' of zo en dan ging het heel hard regenen en dan dronken we ergens een whisky.

Achter de toonbank van de sigarenwinkel waar ik altijd mijn paspoort moet laten zien, staat weer die vijftigertrut. Ze kijkt naar mijn schoenen. ,,Wat zal het zijn?'' vraagt ze. ,,Een pakje Gauloises'', zeg ik, ,,donkerblauw.'' Zonder enige aarzeling graait ze een pakje uit de kast en schuift het naar me toe over de toonbank. Ik haal een briefje van vijf uit mijn zak en zeg: ,,Keep the change honey.''

Buiten schemert het inmiddels. De lucht is donkerblauw en alles daaronder ook een beetje. Een jongen in een portiekje steekt een sigaret op, verder is het helemaal stil. Alleen het luiden van een kerkklok en het tikken van mijn schoenen. Een kosmopolitisch geluid. Het is jazz, het is espresso, het is goede wijn en poëzie. ,,Yes, yes, yes'', zeg ik hardop, maak een sprongetje en stoot de hielen van mijn schoenen tegen elkaar. Klak doen ze en ik kan even niet anders dan lachen. Omdat niemand anders zulke mooie schoenen heeft als ik vandaag.

Meer: www.spunk.nl